6 stycznia w Uroczystość Objawienia Pańskiego w naszym domu seminaryjnym miała miejsce tradycyjna kolęda. Punktem kulminacyjnym uroczystości była wspólnotowa Eucharystia, której przewodniczył wikariusz krakowskiej inspektorii salezjanów – ks. Adam Paszek.

Skierował on także do nas Słowo Boże. Po Mszy świętej udaliśmy się w dwóch grupach, by poświęcić nasze pokoje, jak również pomieszczenia, w których gromadzimy się jako wspólnota oraz studiujemy. Radosnemu przejściu towarzyszył śpiew kolęd, jak i unoszący się dym kadzideł, który na pewno jeszcze przez jakiś czas będzie dla nas przypomnieniem dnia Chrystusowego Objawienia.

W dzisiejszej homilii ksiądz Wikariusz zwrócił uwagę na to, jak dzisiejsza uroczystość pięknie wpisuje się w cały rok liturgiczny. Zapoczątkowuje ona serię istotnych wydarzeń w ziemskim życiu Jezusa takich jak chrzest czy znak w Kanie Galilejskiej, podczas których objawia się stopniowo i coraz bardziej światu, uczniom i Apostołom. Poza tym ksiądz Adam przypomniał o tym, że koniecznym jest, abyśmy wychodzili wciąż z hałaśliwego Jeruzalem, które zabija proroków, a kierowali swoją uwagę na ciche i spokojne Betlejem i tam kontemplowali w skrytości serca wielkie Boże tajemnice, a przede wszystkim tajemnicę Bożego Wcielenia. Inną istotną rzeczą w tym dniu ma być także nasza pamięć i modlitwa za sprawy misyjne.

Na koniec usłyszeliśmy kilka słów o tym, kim jest mędrzec. Jest to taki człowiek, który odkrywa gwiazdę, która wiedzie do Jezusa, który odkrywa rzeczy dobre, pochyla się nad prawdą, a wręcz upada przed nią na kolana. Istotnym jest pytanie, czy i jak odnajdujemy siebie w postaci mędrca, czy potrafimy tak jak on upaść na kolana w postawie pokory i kontemplacji.

Dawid Błażków SDB