Spotkanie rozpoczęło się dość spokojnie. Goście z ul. Stradomskiej potrzebowali trochę czasu, żeby przyzwyczaić się do twardej i mokrej nawierzchni boiska, a lekko padający deszcze z pewnością im tego zadania nie ułatwiał. Występujący w roli gospodarzy salezjanie od początku uzyskali nieznaczną przewagę, która została udokumentowana w 6. minucie bramką zdobytą przez kapitana zespołu, Piotrka Pączkowskiego. Misjonarze próbowali odpowiedzieć, konstruując dynamiczne akcje, ale najczęściej „nadziewali się” na kontrataki salezjanów. Kolejne bramki zdobyte przez: K. Cepila, J. Stasińskiego i M. Chorążego szybko ustawiły mecz. To jednak chyba zdekoncentrowało nieco grających w biało-zielonych strojach gospodarzy, a misjonarze zaczęli odrabiać straty. Bramki zdobywali: P. Maćkowiak, D. Strąk i T. Gawlik. Niektóre ich gole padły w dość kuriozalnych okolicznościach, ale jak mówi piłkarska zasada: „liczy się to, co w sieci”, a na przerwę salezjanie schodzili, prowadząc 5:4.

W obu drużynach widać było dużą mobilizację sił. Misjonarze zwietrzyli swoją szansę na dobry wynik, a salezjanie koniecznie chcieli utrzymać prowadzenie do końca. Zapowiadało to spore emocje w drugiej połowie. Pierwsze akcje tej części meczu w zasadzie rozstrzygnęły sprawę. Bramki zdobyte przez K. Cepila, i P. Seroczyńskiego uspokoiły sytuację, choć przyznać trzeba, że i goście co chwilę zmuszali Dawida „Badyla” Błażków do interwencji. Dla bramkarza salezjanów nie był to chyba mecz życia, ale i tak w kilku momentach wykazał się kapitalnym refleksem, broniąc kąśliwe uderzenia gości. Dla formalności dodać należy, że listę strzelców bramek dla salezjanów uzupełnili jeszcze M. Chyza i F. Janyga, a dla misjonarzy w  drugiej połowie trafili: T. Gawlik (dwukrotnie) oraz G. Sajdyk. Ostatecznie mecz zakończył się zwycięstwem salezjanów 12:7. Tym samym to oni znaleźli się w finale tegorocznej edycji KLP, w którym bronić będą tytułu sprzed roku.

Rozegranie meczu na małym boisku oznaczało nie tylko mniejszą liczbę zawodników na nim (grano 7 na 7), ale i pewne przetasowania w ustawieniu salezjanów. Nieobecność kilku podstawowych zawodników (m.in. G. Dłużniaka, S. Drapiewskiego i P. Centnara) sprawiła, że niektórzy zawodnicy występowali na pozycjach innych niż ich nominalne. Podkreślić jednak należy znakomitą grę w obronie: B. Majchrzaka, D. Grędy i P. Wątora. Również gracze ze środka pola nie zeszli poniżej określonego poziomu. A przy takim układzie, jak zwykło się mawiać: „Coś zawsze z przodu wpadnie”.

Można pokusić się nawet o stwierdzenie, że seminaryjna drużyna salezjanów jest jak Borussia Dortmund. Nie ma w niej wielkich gwiazd. Są wyróżniające się indywidualności, ale i tak o sukcesie decyduje postawa całej drużyny. Jak trafnie ujął to w trakcie meczu Piotrek Seroczyński: „Nieważne, kto strzela bramki, liczy się zwycięstwo”. Dodać warto, że oprócz wyniku sportowego, liczyła się też dobra atmosfera, zarówno w trakcie meczu, jak i po nim podczas poczęstunku w seminaryjnej kafejce.

Czarny SDB

Oprócz tradycyjnych gier i zabaw przygotowanych na boisku „Tramwaju” i na Łosiówce, młodzi mogli wziąć udział w różnego rodzaju konkurencjach medialnych, teatralnych, a także w konkursie wiedzy o Księdzu Bosko. Ogólną klasyfikację wygrało Oratorium z Lublina, któremu należą się szczere wyrazy uznania.

Ważnymi momentami tego świętowania były różnego rodzaju modlitwy, od adoracji Krzyża w Parku Edukacji Rozwojowej, przez Kantatę o Księdzu Bosko, która zamykała drugi dzień, po uroczystą celebrację Eucharystii, której przewodniczył gość specjalny Savionaliów, ks. Marek Chrzan – radca regionalny regionu Europa Nord.

Co roku młodzież zgromadzona na Savionaliach ma okazję wysłuchać różnych ciekawych koncertów. Tegoroczne spotkanie zostało uświetnione obecnością zespołu LOVE STORY, który dosłownie wyśpiewał historię miłosną. Trzeba przyznać, że niesamowita głębia tekstów, harmonia muzyki oraz bezpośrednie głoszenie Ewangelii przez muzyków, pociągnęło wielu młodych, nie tylko do wspólnej zabawy, ale także do głębszej refleksji, szczególnie na temat ludzkiej miłości i seksualności.

Dawid Waliczek SDB

„Jak Mnie umiłował Ojciec, tak i Ja was umiłowałem” (J 15, 9)

1. Zdumiewające porównanie: Chrystus nas miłuje tak samo jak Jego Ojciec Go miłuje! TAK SAMO!!!! Wynika z tego, że dla Chrystusa nie ma mniejszej, czy większej miłości. Jest tylko jedna miłość – miłość do końca, miłość w której nie ma interesowności, miłość która angażuje się zawsze w pełni. Tak bowiem miłuje Ojciec Syna! Syn miłuje tak samo nas!
2. Święty Jan w II czytaniu zbliżającej się VI niedzieli wielkanocnej mówi: „Kto nie miłuje, nie zna Boga, bo Bóg jest miłością”(1 J 4,8). Taka jest przykra prawda o nas, jeśli nie stać nas na miłość. Nie znamy Boga! Rany, które zadajemy sobie nawzajem, to efekt niepoznania Boga! Rozwody i separacje – któraś z osób w małżeństwie nie poznała Boga! Cudzołóstwa i zdrady – ktoś nie poznał Boga! Dziewczyny sprzedające się w jakiejkolwiek nieczystości – nie poznały Boga! Rodzice bijący swe dzieci – nie poznali Boga! Porzucający sutannę duchowni – nie poznali Boga! Pijani kierowcy i piraci drogowi – nie poznali Boga! Matki zabijające swe dzieci i ojcowie uciekający od odpowiedzialności za poczęcia dziecka – nie poznali Boga! Świat tak poszedł do przodu w rozwoju ekonomicznym, komunikacyjnym, naukowym, a zdaje się że jednocześnie rozmija się z wiedzą najważniejszą – ZNAĆ MIŁOŚĆ BOGA!
3. Słowa świętego Jana Apostoła i zapewnienie Jezusa, że kocha nas tak samo, jak Ojciec Go umiłował, odczytuję jako pytanie – wyrzut skierowane do każdego z nas: czy dołożyliśmy wszelkich starań, by poznać miłość Boga? Zdaje się, że dla większości z nas liczy się to, czy jesteśmy zdrowi i czy mamy dobre samopoczucie. Liczą się podniesione umiejętności zawodowe i zarobki. Liczy się znajomość języków obcych i wygląd wzbudzający podziw. W to wszystko zaangażowani jesteśmy finansowo i czasowo. Czy przy PEŁNYM ZAANGAŻOWANIU SIĘ BOGA W MIŁOWANIE NAS wypada w ogóle mówić, że akurat na to wszystko mamy czas i pieniądze, a dla Boga nie mamy?

 Ks. Paweł Barylak SDB

Jak co roku ministranci z parafii salezjańskich inspektorii warszawskiej przyjechali do Czerwińska nad Wisłą, by poprzez wspólną modlitwę i zabawę uczcić swojego patrona – św. Dominika Savio. W sobotę 5 maja spotkało się ze sobą ponad 160 chłopców z Ełku, Płocka, Kutna, Sępopola, Sokołowa Podlaskiego, Warszawy, Tolkmicka, Pogrodzia i samego Czerwińska.

Spotkanie rozpoczęła uroczysta Eucharystia, której przewodniczył wikariusz inspektora, ks. Andrzej Wujek, a słowo Boże wygłosił ks. Piotr Wyszyński z ośrodka „EMAUS” – głównego organizatora spotkania. W swoim kazaniu ks. Piotr zwrócił m.in. uwagę na to, że często wcale niełatwo jest być ministrantem, bo wymaga to od młodego człowieka odwagi w świadczeniu o Bogu. Przytoczył także opowiadanie o chłopcu, który otrzymał kolorowe kredy, za pomocą których mógł namalować piękniejszy i lepszy świat.

Ks. Piotr wyraził przekonanie, że także Dominik był takim chłopcem, który swoim życiem chciał pokolorować świat. Nawet najdrobniejsze gesty uprzejmości i dobroci pomagały ubarwić szarą codzienność świętego nastolatka.

Oprócz Mszy Świętej głównym wydarzeniem Dominikaliów były tradycyjnie zawody sportowe. Rozegrany został turniej piłkarski, turniej tenisa stołowego, oraz – po raz pierwszy w historii Dominikaliów – turniej koszykówki. Ośrodek EMAUS przygotował też konkurs wiedzy o Dominiku Savio.

Po wspólnym obiedzie uczestnicy zebrali się na wspólnej modlitwie litanią loretańską, rozdaniu nagród i podsumowaniu spotkania. Nagrody wręczył zwycięzcom ks. Andrzej Wujek.

Najlepszą drużyną piłkarską w kategorii młodszej (szkoła podstawowa) był Ełk, a w kategorii starszej (gimnazjum i liceum) – Płock. W turnieju koszykówki zwyciężył – po zaciętym meczu z Tolkmickiem – Ełk, a nagrodę za postawę fair play w całym turnieju otrzymał Sokołów Podlaski. Wręczono też nagrody indywidualne.

Dobra zabawa, przyjazna atmosfera, czas na modlitwę – o to wszystko zabiegał w swoim życiu św. Dominik Savio. Nie zabrakło tego podczas tegorocznych Dominikaliów i miejmy nadzieję, że nie zabraknie również za rok.

PiM, czyli Pielgrzymka Ministrantów jest dorocznym świętem Służby Liturgicznej inspektorii wrocławskiej. Mi

Tegoroczny 32. PIM odbywał się od 30 kwietnia do 3 maja pod hasłem „Odkrywcy Księdza Bosko„. W ten sposób wpisywał się w to, co przeżywa cała Rodzina Salezjańska na świecie – pierwszy rok przygotowań do Jubileuszu 200-lecia Urodzin Księdza Bosko.

Na 450 uczestników tegorocznego PIM-u czekały nie lada atrakcje: rywalizacja w różnych konkurencjach sportowych, konkursy wiedzy o św. Janie Bosko, o Januszu Korczaku i pieśniach liturgicznych, gra uliczna, spotkania formacyjne i wiele innych.

Każdego dnia ministranci wraz z opiekunami gromadzili się w Sanktuarium Matki Bożej Wspomożenia Wiernych na wspólnej modlitwie i sprawowaniu Eucharystii. Był to czas szczególnego duchowego umocnienia i dzielenia się radością służenia przy ołtarzu Chrystusa.

Głównym organizatorem spotkania był Salezjański Ośrodek Animacji Duszpasterstwa Młodzieżowego Inspektorii Wrocławskiej. W przebieg PIM-u czynnie włączyli się również klerycy z seminarium w Krakowie, nowicjusze z Kopca oraz młodzież.

za: www.salezjanie.pl

foto: pim.salezjanie.pl

Przez 4 dni, od 29 kwietnia do 2 maja, organizatorzy przygotowali dla uczestników bogaty program duchowy, sportowy i kulturalny. Stałym punktem Święta jest rywalizacja sportowa w różnych konkurencjach. W tym roku różnorodność dyscyplin była wyjątkowa. Oprócz turnieju piłki nożnej, młodzi zawodnicy mogli wygrywać nagrody w sztafecie, skoku w dal, pchnięciu kulą, biegu przełajowym o Puchar Dominika Savio, strzelectwie, a nawet w warcabach.

Codzienne „Pogodne wieczory” dawały ministrantom „garść” rozrywki i kultury. Podczas nich odbył się koncert zespołu „Łobuzy Jezusa” oraz kabaretowe występy mima Ireneusza Krosnego.

Jak przystało na święto ministrantów, których patronem jest św. Dominik Savio, w centrum było codzienne spotkanie z Jezusem podczas Eucharystii. Do tego spotkania poszczególne grupy, które zakwaterowane były w szkołach, przygotowywały się już na na porannych modlitwach. Następnie wszyscy razem gromadzili się w kościele lub na boisku na sprawowanie uroczystej liturgii.

Ostatnia Msza św., na zakończenie, była szczególna: sprawowana na boisku, na którym odbywały się wcześniej rozgrywki sportowe oraz pod przewodnictwem i z kazaniem ks. inspektora Marka Chmielewskiego. Po niej odbyło się wręczenie nagród i pucharów.

Przyszłoroczne 20. Ministranckie Święto Dominika Savio odbędzie się w Czaplinku.

za: www.salezjanie.pl

„Ja jestem krzewem winnym, wy – latoroślami. Kto trwa we Mnie, a Ja w nim, ten przynosi owoc obfity, ponieważ beze Mnie nic nie możecie uczynić” (J 15, 5)

1. Mam nadzieję, że gdy czytamy życiorysy Świętych, nie zauważamy tylko wspaniałości ich ludzkich cech, ich zdolności, pomysłowości i upartości w dobrym. Mam cichą nadzieję, że zauważymy ich zjednoczenie z Bogiem i miłość gorącą do Niego. Żaden ze Świętych nie stałby się nim, gdyby nie trwał mocno w Bogu.
2. Prawdę tę wspaniale opisuje Jezus porównując siebie do winnego krzewu, a swych uczniów do winnej latorośli. Spróbujmy odciąć gałązkę winorośli, a zobaczymy jak szybko uschnie, a liście jej zwiędną. To dzięki spojeniu gałązki z krzewem ta pierwsza żyje! Czy spostrzegamy, że gdy Boga pozostawimy na marginesie swego życia, rezygnując ze słuchania Go w Słowie, nie szukając z Nim pojednania w sakramencie pokuty, zbyt rzadko przyjmując Go w komunii świętej, od razu marniejemy? Jeśli zdarzy mi się dłużej niż 2 tygodnie nie być u spowiedzi co raz trudniej zdobyć się na cierpliwość, łagodność w rozmowach, uśmiech na twarzy. Taką prawidłowość dostrzegam w sobie. W duszy oddalającej się od Boga prędzej czy później zaczynają rozkwitać chwasty pychy i egoizmu. Kto trwa w Bogu – trwa w miłości. Kto się odcina od Boga – trwa w egoizmie.
3. Był taki czas w moim pierwszym roku  kapłaństwa, że zaczęło mi brakować sił i pomysłów w układaniu  kazań, a ich głoszenia po prostu się bałem. Przez kilka miesięcy nic mi nie szło. Takie przynajmniej miałem wrażenie: siadam przy biurku, chcę napisać kazanie lub przynajmniej jego kilkupunktowy schemat, a przez wiele godzin nic a nic nie daję rady przelać na papier. W tamtych miesiącach umęczyłem się duchowo. Starałem się jednak nie rezygnować z modlitwy. Nie załamywały mnie te trudy. Chodziłem przed Najświętszy Sakrament wystawiony cały dzień w kościele w Pile i trwałem przed Nim wiele minut. Może tamten okres był mi potrzebny, by Pan oczyścił swą gałązkę, by przynosiła owoc obfitszy, jak mówi Jezus w dzisiejszym fragmencie Ewangelii?  Po jakimś czasie „coś” się odblokowało w mojej duszy: pomysły się mnożyły, łatwość ich spisywania, wróciła odwaga głoszenia kazań, której zasmakowałem w pierwszych tygodniach kapłaństwa. Zachęcam Każdą i Każdego z Was do trwania w Jezusie, Winnym Krzewie, również wtedy, gdy wydaje się że nie przynosicie żadnych owoców. Wszelkie trudności nie powinny nas, gałązek, odrywać od Krzewu. Im trudniej jest – tym mocniej w Nim trwajmy! Owoce się pojawią.

 Ks. Paweł Barylak SDB

2 maja w Parku Edukacji Rozwojowej przy WSD Salezjanów w Krakowie zostały zakończone XXII Światowe Igrzy

Do godzin popołudniowych rozgrywane były finały: w piłce nożne 5-osobowej i 11-osobowej, koszykówce, piłce siatkowej i tenisie stołowym, w dwóch kategoriach wiekowych chłopców i dziewcząt.

W uroczystości zakończenia uczestniczyli m.in. ks. Marek Chrzan – radca Regionu Europa Północ, prezydent PBSI Georg Leibold, prezes SALOS RP prof. Zbigniew Dziubiński, inspektor prowincji krakowskiej Dariusz Bartocha, krajowy duszpasterz sportowców ks. Edward Pleń sdb, delegatka sióstr salezjanek z Włoch s. Francesca Barbanera.

Uczestnicy przed wręczeniem medali uczestniczyli w nabożeństwie majowym, które prowadził radca regionalny ks. Marek Chrzan.
Najcenniejsze nagrody otrzymali:
- Puchar Fair play ufundowany prze prezesa PKOL A. Kraśnieckiego – drużyna siatkarzy z Ostródy za gest czystej gry.
- Puchar Ministra Sportu i Turystyki za walory sportowe – reprezentacja Portugalii.

Gościem uroczystości zakończenia był Jerzy Dudek – jeden z najlepszych polskich bramkarzy, grający również w takich klubach, jak Feyenoord Rotterdam, FC Liverpool i Real Madryt. Jego obecność ucieszył fanów piłki nożnej nie tylko z Polski.

Ważnym wydarzeniem tego sportowego święta był wtorek 1 maja. Tego dnia uczestnicy Igrzysk wraz z całym Zarządem Polisportiva Giovanile Salesiana odbyli pielgrzymkę do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu-Brzezince. Pod ścianą śmierci odbyła się modlitwa w języku polskim i niemieckim, błogosławieństwo zebranych i braterski uścisk pojednania salezjanów z Polski i Niemiec.

Ogień pokoju dla organizatora XXIII Światowych Igrzysk Młodzieży Salezjańskiej, które odbędą się w dniach 26 kwietnia do 2 maja 2013 r. w Zagrzebiu /Chorwacja/ przekazał organizatorom prezes SALOS RP Z. Dziubiński.

Wyniki, zdjęcia, wywiady znajdują się na stronie: www.salos.dondosco.pl

Piłka nożna, koszykówka, siatkówka i tenis stołowy – na przełomie kwietnia i maja piłka w czterech wymiarach opanowała Kraków. Ponad 1000 młodych ludzi z całej Europy rywalizuje w ramach XXII Światowych Igrzysk Młodzieży Salezjańskiej.

W tym roku cała Polska żyje zbliżającymi się Mistrzostwami Europy w piłce nożnej. I choć na krakowskich stadionach zmagania piłkarzy będzie można zobaczyć tylko na telebimach, sportu w mieście na wiosnę nie zabraknie!

Światowe Igrzyska Młodzieży Salezjańskiej od lat gromadzą młodych piłkarzy, siatkarzy, koszykarzy i tenisistów z różnych części świata. Od 28 kwietnia do 3 maja 2012 r. areną ich zmagań jest Kraków. Jednak, w odróżnieniu od klasycznych igrzysk, sportowa rywalizacja nierozerwalnie łączy się tu ze wspólną zabawą, wymianą międzykulturową i modlitwą.

Głównym organizatorem imprezy jest Salezjańska Organizacja Sportowa (SALOS) – stowarzyszenie, które w wielu miastach Polski, w tym w Krakowie, zaraża dzieci i młodzież pasją do sportu opartego na uczciwym współzawodnictwie i zasadach fair play. To w SALOSie pierwsze kroki stawiał członek kadry narodowej, siatkarz Patryk Czarnowski. Krakowskie Mistrzostwa wspierają też m.in. nasz znakomity bramkarz, Jerzy Dudek, i jedyny Polak w NBA, Marcin Gortat.

Igrzyska Młodzieży Salezjańskiej są doskonałą okazją do rodzinnej rozrywki, próbą generalną radosnego kibicowania przed Euro i szansą na śledzenie poczynań młodych sportowych talentów na miarę Czarnowskiego, Dudka czy Gortata.

tekst i foto za: www.salos.donbosco.pl

„Dobry pasterz daje życie swoje za owce” (J 10, 11)

1. „Być owcą” nie jest jeszcze wielkim przywilejem. Dopiero „być owcą” i pozostawać pod opieką dobrego pasterza – to przywilej! A gdy pasterz deklaruje, że za owcę może oddać życie – to jest szaleństwo! Niedziela Dobrego Pasterza jest Świętem miłości szalonej Jezusa Pasterza do nas, Jego owiec! To także niedziela Dobrych Pasterzy, czyli tych naśladowców Jezusa, którzy nie bali się oddać swego życia, by inni mogli żyć. Wreszcie ta niedziela to wezwanie do modlitwy, by każdy człowiek był zdolny oddawać siebie w miłości.
2. Jezus w Ewangelii zachęca do oddawania wielu dóbr, np. by sprzedać wszystko i rozdać ubogim lub by dawać jałmużnę ze swego mienia. Jest to jednak, jak myślę, tylko preludium do ostatecznego Jego wymogu: oddać życie. Współcześnie większość ludzi woli coś zachować dla siebie. „Coś” co byłoby jak koło ratunkowe, by nie zanurzyć się całkowicie w oceanie miłości. Kołem ratunkowym jest życie bez ślubu, bo „mogę zmienić zdanie” i „zawsze mogę odejść”. Kołem ratunkowym jest  deklaracja odejścia od wspólnoty Kościoła, bo „zawiodłem się na księdzu”. Kołem ratunkowym jest antykoncepcja, bo „rodzina wielodzietna to przejaw ciemnogrodu”. Gdy okręt tonie koło ratunkowe chroni rozbitka przed śmiercią. Dla ucznia Chrystusa koła ratunkowe są przeszkodą do tego, by naśladować Jezusa, Dobrego Pasterza. On oddał swe życie, abyśmy żyli. Zaprasza nas tym samym, abyśmy w miłość – do Niego, do Kościoła, do ludzi – angażowali się całkowicie. Koła ratunkowe zostawmy na brzegu.

 Ks. Paweł Barylak SDB

Życie św. Wojciecha jest potwierdzeniem tego, że nie należy mylić błogosławieństwa Bożego z powodzeniem i pomyślnością. Po ludzku św. Wojciech poniósł porażkę. Nie powiodło mu się ani w biskupstwie, ani w życiu zakonnym, ani w pracy misyjnej. „Jeżeli ziarno pszenicy, wpadłszy w ziemię, nie obumrze, zostanie tylko samo, ale jeżeli obumrze, przynosi plon obfity.” Św. Wojciech, jak ewangeliczne „ziarno”, obumierał już za życia – w zawierzeniu Panu – dlatego jego śmierć przyniosła obfite owoce.

Zaakcentował to mocno w swoim słowie ksiądz inspektor, gdy przypomniał, że naszą wiarę zawdzięczamy właśnie św. Wojciechowi. Poddał jednocześnie nam do rozważenia, jaka jest ta nasza wiara dzisiaj. Kaznodzieja podkreślił także, że mimo upływu ponad tysiąca lat od śmierci św. Wojciecha, jego przesłanie jest wciąż aktualne, także dla nas salezjanów, w szczególności prawda o dobrym Pasterzu.

Leonard Szewczyk SDB

W dniu 22 kwietnia wspólnota WSDTS w Krakowie obchodziła imieniny swojego dyrektora, księdza Wojciecha Krawczyka. Od lat w tradycji salezjańskiej dzień imienin przełożonego jest obchodzony jako dzień wspólnoty. Za zorganizowanie i przebieg całej uroczystości byli odpowiedzialni współbracia z kursu V.

Obchody imienin księdza dyrektora rozpoczęła uroczysta Jutrznia w kaplicy seminaryjnej. Następnym punktem programu obchodów dnia wspólnoty była kawa, podczas której nie tylko złożyliśmy życzenia naszemu przełożonemu i odśpiewaliśmy tradycyjne „Sto lat”, ale także uczciliśmy wszystkich solenizantów miesiąca kwietnia, a mianowicie Bartoszów, Marków, Jarosława i Przemysława.

Centralnym punktem obchodów dnia wspólnoty była Eucharystia w kaplicy seminaryjnej. Mszy świętej przewodniczył sam solenizant, a Słowo Boże wygłosił ksiądz Dariusz Bartocha, przełożony krakowskiej inspektorii salezjanów. W swoim słowie ksiądz inspektor zwrócił uwagę na to, że taki dom jak nasze seminarium jest szkołą uczniów Jezusa. Jednocześnie podał nam do rozważenia, czy my, będąc w takiej szkole, kształtujemy się na prawdziwych świadków zmartwychwstania Jezusa. A to w konsekwencji ma oznaczać, że powinniśmy znać Jezusa osobiście i widzieć Jego czyny. Jednocześnie musimy być rozważni, aby to, co polecił nam czynić Jezus nie opierać tylko na własnych siłach, gdyż wówczas nasze chrześcijaństwo będzie pozbawione żywej obecności Boga. W ten sposób pozostawialibyśmy Jezusa obok nas samych, gdy tymczasem bez Niego nie możemy nic uczynić. Z drugiej strony musimy mieć świadomość, że aby kształtować się na prawdziwych świadków zmartwychwstania Jezusa, musimy stać się nowymi ludźmi, którzy – chcąc naśladować Jezusa – ze stanu grzechu muszą zostać przeprowadzeni do stanu łaski. W ten sposób otrzymujemy nową naturę i nową moralność, dzięki którym możemy upodobnić się do Chrystusa.

Kolejne punkty obchodów dnia wspólnoty obejmowały: uroczysty obiad na seminaryjnym refektarzu, popołudniowe rozgrywki w piłkę siatkową oraz wieczorne wspólne grillowanie. W turnieju piłki siatkowej wzięły udział drużyny każdego kursu oraz drużyna współbraci starszych. Turniej wygrał duch salezjańskiego braterstwa. Podczas wieczornego grillowania nie zabrakło radości, rozmów, … Obchody dnia wspólnoty zakończyła wspólna modlitwa i słówko na dobranoc, które wygłosił solenizant, ksiądz Wojciech Krawczyk.

 Leonard Szewczyk SDB

„Uczniowie opowiadali, co ich spotkało w drodze i jak poznali Jezusa przy łamaniu chleba. A gdy rozmawiali o tym, On sam stanął pośród nich.” (Łk 24, 35-36)

1. Jeszcze raz objawia się Jezus jako nauczyciel cierpliwy. Wiele razy objawia się po swym zmartwychwstaniu dając swym uczniom czas na ogarnięcie sercem tej wielkiej tajemnicy, jaką jest „powstać z martwych.” Objawił się Apostołom, gdy w Wieczerniku nie było Tomasza, objawił się im, gdy Tomasz był razem z nimi, objawił się dwom uczniom idącym do Emaus, objawił się Szymonowi (Łk 24, 34), a objawieniu kolejnemu poświęcony jest dzisiejszy fragment Ewangelii. Jakim cierpliwym wychowawcą jest Jezus! Serce człowieka nie jest zaprogramowanym komputerem – Jezus wiedząc o tym doskonale pomaga sercom uczniów uwierzyć bez pośpiechu. Aby ich wiara była na tyle głęboka, by mogli być jej świadkami. Wiara bowiem, jak i miłość, by była głęboka, nie lubi pośpiechu.
2. Jezus Zmartwychwstały wierzy w to, co robi. Wierzy, że wielokrotnie powtarzana lekcja, w końcu zaowocuje w sercach uczniów. Niedowierzanie chce pokonać dobrocią i naturalnością zawartą w pytaniu „macie tu coś do jedzenia?” Wyobrażam sobie, jak podają Mu „kawałek pieczonej ryby”(Łk 24, 42). Wyobrażam sobie, jak patrzą na Jezusa odrywającego rybą kawałek po kawałku i jak ze smakiem „wziął i spożył przy nich” (Łk 24, 43). Jestem przekonany, że wielu z nich wtedy uwierzyło. W posiłku jest taka siła. Pamiętam, jak byłem w Taizé, spotkanie z Bratem Roger. Powoli rozrywał swojski, szary chleb i dzielił pomiędzy nami. Choć minęło prawie 20 lat od tamtego wieczoru, wciąż widzę Brata, który jak Ojciec dzieciom rozdaje miłość w każdym kęsie. Wciąż pamiętam jak w ciszy każdy jadł. Wzruszające chwile. Małe pomieszczenie wypełniła miłość. Nie była to Eucharystia. Ale posiłek spożywany z miłością jest nią prawie! Zmartwychwstały jest dobrym wychowawcą, bo z posiłku Paschy uczynił Eucharystię. W Emaus się dał poznać przy łamaniu chleba (Łk 24, 30-31). Teraz spożywana pieczona ryba staje się lekcją wiary.
3. Kiedy możesz z kimś jeść – jedz! Nie uciekaj od innych jedzących. Zapraszaj do wspólnego jedzenia! Jeśli masz z kim podzielić się – chlebem, rybą, czekoladą, owocem – dziel! Zmartwychwstały użył posiłków jako lekcje wiary. Ty czyń z posiłków lekcje miłości!

Ks. Paweł Barylak SDB

O godz. 6.30 ksiądz biskup przewodniczył wspólnotowej Eucharystii, odprawionej w języku włoskim. Podczas homilii ks. biskup podzielił się z naszą wspólnotą radością z pracy polskich salezjanów oraz księży diecezjalnych w Zambii. Wyraził również nadzieję, iż wśród młodych salezjanów, odbywających studia teologiczne w Krakowie, znajdą się misjonarze, którzy podejmą w przyszłości pracę na terenie kontynentu afrykańskiego.

Ksiądz Clement posługę biskupią pełni bardzo krótko, gdyż sakrę przyjął 17 grudnia 2011 roku, czyli wczoraj minęły dopiero cztery miesiące od tego wydarzenia, co również podkreślił ksiądz biskup podczas homilii.

Salezjańską otwartość można było bardzo szybko dostrzec u księdza Clementa. Rysy salezjańskie dostrzegalne są również w herbie biskupim: Chrystus Dobry Pasterz oraz Ksiądz Bosko i Najświętsza Maryja Panna Wspomożycielka Wiernych. Jeszcze jeden szczegół: pektorał, czyli krzyż księdza biskupa, to nic innego jak powiększony krzyż salezjański, który współbracia otrzymują po złożeniu profesji wieczystej.

Księdzu biskupowi życzymy wytrwałości w nowej posłudze.

Św. Janie Bosko – módl się za nami!

Piotr Pączkowski sdb

„Podnieś tutaj swój palec i zobacz moje ręce. Podnieś rękę i włóż ją do boku mego” (J 20, 27)

1. Tomasz, jako jedyny z Apostołów, nie widział Jezusa w pierwszy wieczór po zmartwychwstaniu. Zarzekał się, że owszem uwierzy w żyjącego Jezusa, ale postawił warunek – „muszę dotknąć i zobaczyć ślady męki Chrystusa.” Jezus bierze to za dobrą monetę – przychodzi po ośmiu dniach do tego samego Wieczernika. Myślę, że czyni tak ze względu na Tomasza. Zaprasza Go do zrealizowania warunku swej wiary – zobacz ręce, dotknij śladów po gwoździach. Tomasz mówi od razu „Pan mój i Bóg mój”. Niedowiarek składa wyznanie wiary bez sprawdzenia ran Chrystusa. Jego słaba wiara dopełnia się już samym spotkaniem z Jezusem. Jezus był gotów na uczynienie ze swego chwalebnego ciała laboratorium doświadczalnego. Taki krok wyraża gotowość Jezusa na pomoc Apostołowi w dowierzeniu. Jezus czyni to z miłosierdzia. W tym wydarzeniu przyjmuje postawę Miłosiernego Samarytanina zatrzymującego się w drodze i pochylającego  nad wpół żywym podróżnikiem. Przyjmuje postawę Ojca, który na widok powracającego marnotrawnego syna, wybiega mu na przeciw i rzuca mu się na szyję. Przyjmuje postawę Nauczyciela przechodzącego pod sykomorą w Jerychu – nie tylko zauważa Zacheusza, lecz wprasza się do jego domu w gorącym porywie serca „dziś muszę się zatrzymać w twoim domu”. Jezus Zmartwychwstały jest Mistrzem w miłosiernym wychodzeniu na przeciw potrzebie Tomasza. Tak samo czynił przed zmartwychwstaniem.

2. Apostoł Tomasz nie jest odosobniony w swej pielgrzymce do dojrzałej wiary. Mając serce niedowierzające dołącza do Marii Magdaleny, która widząc odsunięty kamień u wejścia grobu Jezusa tłumaczy to „kradzieżą ciała” a nie zmartwychwstaniem Jezusa oraz do owego drugiego ucznia który na widok pustego grobu, szat i chust pozostawionych w grobie dopiero „ujrzał i uwierzył”. Niedowiarek Tomasz nie jest niewierzącym! Przemierzyć musi sam swoją ścieżkę do wiary pełnej. Inaczej niż Maria Magdalena, „drugi uczeń”, Szaweł. Wieczernik staje się dla niego wydarzeniem i miejscem wejścia na kolejny stopień wiary. Pamiętajmy jednak, że pomógł mu w tym Jezus. Tomasz nie jest samoukiem – jest uczniem, a na lekcję wiary przyszedł do niego, jak do domu, Nauczyciel. Nauczyciel do ucznia, a nie uczeń do Nauczyciela. To jest miłosierdzie Boże!

3. Gdzież są twoje wydarzenia i miejsca wejścia na kolejny stopień wiary dojrzałej? Przypomnij sobie – na pewno już twoje serce kojarzy „kiedy?” i „gdzie?” spotkałeś Jezusa tak wyraźnie, jak Tomasz w Wieczerniku, że nie można było nie wierzyć, że to ON. A może sam się siłujesz, by jak niemowlę, wdrapać się „wyżej”? Czy czekasz aż Ojciec Cię „podrzuci”? W drugą niedzielę wielkanocną świętowane jest miłosierdzie Boże. Świętujmy więc Boga, który na każdego człowieka znajduje sposób, by go ze schodka niedowierzania do schodka wiary podsadzić.

ks. Paweł Barylak SDB

„Maria Magdalena udała się do grobu i zobaczyła kamień odsunięty od grobu.” (J 20, 1)

1. Najpierw Maria Magdalena, po niej Apostołowie Piotr i Jan stwierdzają fakt pustego grobu: Jezusa tu nie ma! Grób miał być znakiem klęski Jezusa, ale też upadku ich nadziei związanych z osobą Jezusa i tym, co mówił. Dla Żydów, którzy skazali Jezusa na śmierć i ukrzyżowali, grób miał być dowodem ich tryumfu i tego, że mieli rację. Nic z tego. Bóg jest mądrzejszy. Można rozgłaszać, że Boga nie ma, że Bóg umarł, że Jezus był tylko mądrym człowiekiem czasem czyniącym coś cudownego. Zmartwychwstanie Jezusa, pusty grób po Nim, Jego objawianie się są tryumfem Boga. Człowiek Boga nie przechytrzył. Nigdy się to nie uda, choć pokusa będzie wracać stale.
2. Miejsce, gdzie miały być zamknięte wszystkie nadzieje związane z Jezusem, dzięki zmartwychwstaniu, staje się miejscem nowych nadziei. Nowy świat zaczyna się tam, gdzie człowiek myślałby, że zatryumfowało piekło. Nowe życie zaczyna się tam, gdzie człowiek przyzwyczaił się czuć śmierć. Przy grobie Jezusa wstępują w nas nowe siły. Pomyśl, co było już pogrzebane „na amen” w Twym życiu, co już straciło sens, coś co już nie mogło się odmienić. Dla Apostołów i Marii Magdaleny wraz z Jezusowym „wykonało się” na Golgocie nie mogło się nic więcej wydarzyć. A jednak… nadzieja umiera ostatnia. Przetrwała w sercu Maryi. Ona nie mogła wątpić, że Syn Jej zmartwychwstanie! Świat potrzebuje naśladowców Maryi, bo bez wiary każdy grób będzie dowodem tryumfu zła nad dobrem; szatana nad Bogiem; rozpaczy nad nadzieją. Z wiarą Maryi stawać nad grobem i wyznać wiarę w zmartwychwstanie – tego najbardziej świat dzisiaj od uczniów Chrystusa Zmartwychwstałego potrzebuje. Nie ma grobu i sytuacji tak beznadziejnych nad którymi nie można wyznać: wierzę w Jezusa Chrystusa Zmartwychwstałego i wierzę w Jego zwycięstwo nad złem!

 Ks. Paweł Barylak SDB

„Podałem grzbiet mój bijącym i policzki  moje rwącym mi brodę. Nie zasłoniłem mojej twarzy przed zniewagami i opluciem” (Iz 50, 6)

1. Szósta niedziela Wielkiego Postu, zwana Niedzielą Palmową, jest  pamiątką wjazdu Jezusa do Jerozolimy na kilka dni przed Jego pojmaniem, osądzeniem, męką i śmiercią. Jezus wie, jaki los Go czeka. Nie ucieka jednak przed losem. Los bowiem to nie efekt przypadku. Za losem stoi mądrość i wola Ojca. Przybywa do miejsca, gdzie będzie strasznie cierpiał. Wchodzi świadomie w wydarzenia, które my w liturgii wspominamy podczas Triduum Paschalnego. Zdumiewające jest, jak zgadza się z tym wszystkim i jak wydaje się w ręce ludzi. Bóg- Człowiek nie korzysta ze sposobności, jak słyszymy w II czytaniu, by na równi być z Bogiem, lecz ogałaca samego siebie, przyjąwszy postać sługi, stawszy się podobnym do ludzi (Flp 2, 6-7). Zadziwiające uniżenie się Boga. Z miłości do nas stał się posłusznym aż do śmierci i to śmierci krzyżowej (Flp 2,8).
2. Cierpienia nie należy szukać. Ono przychodzi samo. Dotyka nas w najmniej spodziewanym momencie. Nie zawsze jesteśmy na nie przygotowani. Jezus uczy nas jak przeżywać cierpienie z godnością. Sam bowiem cierpi z godnością. Nie uczy słowami „jak cierpieć?” – uczy swoją postawą. Kiedyś oglądałem migawki telewizyjne z procesu policjantów oskarżonych o spowodowanie śmierci młodych ludzi podczas juwenaliów w Łodzi w 2004 roku. Matka jednego z zabitych wtedy studentów pytana „jak to przeżywa?” mówi, że przebaczyła sprawcom śmierci jej syna. Mówi to spokojnie, powiedziałbym że z godnością człowieka, którego nawet tak straszne cierpienie nie złamało. Wydaje się, że nieprzebaczenie byłoby dla niej jeszcze większym cierpieniem. Jeśli poszła na proces wiedząc, że będą w jej pamięci odżywać ostatnie godziny życia jej syna, to tak jakby świadomie wchodziła w cierpienie. Jak Jezus wjeżdżając do Jerozolimy.
3. Przeżywanie Niedzieli Palmowej i całego Wielkiego Tygodnia może nam pomóc w świadomym i godnym przeżywaniu naszych największych życiowych cierpień. Jest to jak dobrowolne podawanie swego grzbietu do przyjęcia bicia i jak nastawianie policzków pod dłonie rwące brodę. Na progu swej męki Jezus bardzo gorliwie się modlił w Ogrójcu. Bał się, jak my, cierpienia. Wydaje się, że nie ma innego, lepszego sposobu na konfrontowanie się z cierpieniem, jak gorąca modlitwa. Ona zaś może być trudna, aż do potu i krwi (Łk 22,44).

 Ks. Paweł Barylak SDB

Jak stwierdził Ks. prof. dr hab. Marian Graczyk SDB – recenzent rozprawy doktorskiej, Ks. Przemysław podjął się ambitnego, a jednocześnie dość trudnego zadania ukazania doniosłości wychowania moralnego młodzieży w aspekcie teologicznym, jakie proponuje włoski salezjanin Ks. prof. Guido Gatti w swej refleksji teologicznomoralnej. Wydobył z nauczania Teologa moralisty i usystematyzował wskazania dotyczące właściwego rozumienia procesu wzrostu i wychowania moralnego człowieka w świetle założeń katolickiej teologii moralnej.

W tym tak szczególnym dniu Ks. Przemysławowi towarzyszyła najbliższa rodzina, współbracia na czele Księdzem Inspektorem Sławomirem Łubianem, wśród nich także alumni z WSD TS w Krakowie oraz kilku przyjaciół.

Księdzu Doktorowi Przemysławowi serdecznie gratulujemy i życzymy dalszych sukcesów w życiu kapłańskim i naukowym.

ks. Dariusz Mikołajczyk SDB

www.salezjanie.pl

foto: Jacek Zdzieborski

Wielu współbraci, uczestnicząc w Eucharystii, której przewodził ks. Jacek, uległo zapewne wzruszeniu, przypominając sobie niezwykłą drogę, jaką musiał on przebyć, aby dostąpić łaski sakramentu kapłaństwa. Droga ta nie była łatwa, usłana licznymi cierniami. Jednak, jak podkreślał kaznodzieja, nasz prymicjant stał się symbolem wytrwałości w pokonywaniu trudności.

Ksiądz Jacek, zanim udzielił prymicyjnego błogosławieństwa, skierował piękne słowa podziękowania i zachęty do współbraci z naszego domu. Podkreślił, że dom na Łosiówce jest także jego domem. Zachęcał także do miłowania przełożonych, którzy zawsze są wyrazicielami woli Boga Ojca. Te słowa z jego ust były wyrazem wielkiej wiary.

Współbracia, którzy mieli okazje studiować teologię razem z księdzem prymicjantem, wspominają go jako człowieka modlitwy, do którego śmiało można zastosować określenie stosowane do bł. Jana Pawła II – „skała modlitwy”. Wiernie trwający przed Panem, przepełniony miłością i życzliwością do współbraci, a nade wszystko człowiek niezwykłej pokory.

Życzymy księdzu Jackowi, żeby był – jak Ksiądz Bosko – cały Chrystusowy, żeby kochał młodzież i współbraci, spalając się dla nich całkowicie. Nasza Matka, Wspomożycielka, niech prowadzi go do końca aż do ogrodów salezjańskich w Niebie.

Pesah SDB

„Jeżeli ziarno pszenicy wpadłszy w ziemię nie obumrze, zostanie tylko samo, ale jeżeli obumrze, przynosi plon obfity” (J 12, 24)

1. Kto dziś potrafi czekać? Na spóźniony autobus i tramwaj? Na zrealizowanie zamówienia w restauracji? Na owoce swej pracy? Na swoją kolejkę do spowiedzi? Na cokolwiek?! Jesteśmy niecierpliwi w czekaniu. Chcielibyśmy szybko „mieć” to, na co czekamy; chcielibyśmy szybko „być” tym, kim marzymy zostać! Nawet w seminarium duchownym klerykom trudno zrozumieć, że do duszpasterstwa przygotowywać się muszą latami – niektórzy chcieliby głosić kazania po kilku wykładach z homiletyki. Tym trudniej jest tłumaczyć młodzieży, że czystość przedmałżeńska przygotowuje do małżeństwa i w tym cały urok, by z bogactwa współżycia korzystać dopiero po ślubie. „Po co czekać ?” pytają zakochani po uszy nastolatkowie. „My już jesteśmy gotowi!” Dla współczesnego człowieka przyzwyczajonego do szybkiej komunikacji  przez internet i telefonię komórkową czekanie jest prawie  nie do zniesienia. Cudowne eliksiry na odchudzanie w kilka dni (5 kg w jeden tydzień) są mniej wymagające, niż kilkunastominutowe codzienne bieganie. Kto nie umie czekać, cierpi.
2. Jezus, tłumacząc sens swej misji na ziemi i konieczność śmierci i zmartwychwstania, opisuje to symboliką ziarna. „Jeżeli ziarno pszenicy wpadłszy w ziemię nie obumrze, zostanie tylko samo, ale jeżeli obumrze, przynosi plon obfity.”Jego życie musi zostać pogrzebane, jak ziarenko w glebie. Prawdziwe owocowanie misji Jezusa nastąpi po Jego zmartwychwstaniu. Dopiero uwielbiony Syn Boży („Nadeszła godzina, aby został uwielbiony Syn Człowieczy” J 12, 23) prawdziwie przyciągnie wszystkich do siebie. Stanie się to za cenę męki na Krzyżu. Taki jest zamysł przedwiecznej mądrości Ojca. Nie ma tryumfu Syna bez Jego złożenia w grobie. Nie ma owocowania ziarna bez jego wrzucenia w glebę i jego oczekiwania, aż przyniesie plon obfity.
3. Wielki Post jest wystarczająco długi …by nas zniechęcić. Wierność postnym postanowieniom niejednokrotnie jest wystawiana na próbę czasu. Nie jest łatwo czekać, aż zaświta Wielkanoc i dopiero wtedy skosztować słodyczy, których się sobie odmawiało od Środy Popielcowej. Nie jest łatwo czekać, aż poranne wcześniejsze wstawanie na Mszę przed pracą, wyda owoc w postaci pokory i usłużności innym. „Modlę się od kilku dni, a nic się nie zmienia”, „Chodzę do spowiedzi 3 razy w roku, a nic mi to nie daje.” Każde dobre pragnienie dotyczące zmiany nas i zmiany innych ma swoje obumieranie. Szaweł, nim zaczął ewangelizować, 3 dni obumierał będąc ślepym, nic nie jedząc i nie pijąc. Jezus 30 lat czekał w Nazarecie na publiczną działalność, a gdy już jej czas nadszedł – 40 dni przebywał na pustyni. Jeśli dla nich obumieranie było konieczne, tym bardziej dla nas.

  Ks. Paweł Barylak SDB