Po posiłku rozpoczęła się główna część wieczoru, tzw. „Gala Mirków 2012”, którą przygotował i poprowadził kurs V. Jej preludium stanowiło wręczenie przez księdza wikariusza Dariusza Kozłowskiego prezentów dwóm współbraciom młodszym – Mirosławom – solenizantom miesiąca lutego. Ich też zadaniem było wręczanie dyplomów oraz sprawowanie pieczy nad laureatami diakonami. Na całą galę złożyło się dziesięć kategorii zgodnie z liczbą naszych diakonów. Każdy z laureatów wychodził na środek po czerwonym dywanie, otrzymywał pamiątkową karykaturę z rąk jednego z Mirków, siadał w specjalnie przygotowanym fotelu i słuchał laudacji.

Wręczanie „Mirków” uzupełnił wspólny śpiew karaoke oraz występ kilku współbraci z projektem muzycznym pt. „Cower”. Szczególną uwagę zebranych na jadalni zajmowały laudacje, w których zestawione zostały w sposób humorystyczny cechy charakteru poszczególnych diakonów, ich sposób bycia i obecności we wspólnocie. Spotkanie to pozwoliło na wyrażenie naszego dziękczynienia za ich obecność w naszej wspólnocie, którą opuszczają po trzyipółletnim pobycie.

Pamiętajmy o nich w naszych modlitwach szczególnie na czas egzaminu „Ex Universa” i obrony pracy magisterskiej, które ich jeszcze czekają, oraz w czasie ich trzymiesięcznej praktyki na placówkach salezjańskiej Polski i okręgu wschodniego.

Dawid Błażków SDB

W swojej porannej konferencji ksiądz Paszek zwrócił uwagę na szczególną obecność Słowa Bożego w życiu wspólnotowym. My jako salezjanie mamy nie tylko głosić Ewangelię, ale przede wszystkim nią żyć, na wzór Apostoła Narodów, św. Pawła. W tym celu, pomimo iż może być to bardzo trudne, powinniśmy dzielić się Słowem Bożym. Słowo Boże czytane i rozważane wspólnie sprawia, że wspólnota jest nie tylko miejscem zamieszkania, ale przede wszystkim miejscem wzrastania.

Następnie ksiądz Adam zwrócił uwagę, że wspólnota jest nam dana po to, abyśmy w niej, a nie poza nią, ze współbraćmi dzielili wszystkie radości i troski. Wspólnota to także miejsce wspólnej modlitwy i miejsce objawienia się miłości – kto nie miłuje swego współbrata, ten nie miłuje Boga. Jeśli nie potrafimy żyć w przyjaźni we wspólnocie, to nie potrafimy żyć w czystości – często upadki danego współbrata to nie tylko problem jego samotności, ale wina całej wspólnoty, w której dla niego nie ma miejsca.

W homilii podczas Mszy św. ksiądz wikariusz podkreślił znaczenie takich momentów jak dzisiejszy dzień skupienia, które są Górą Przemienia, na którą mamy wchodzić, aby przymnożyć wiary, umocnić nadzieję i rozpalić miłość. Mamy wchodzić na Górę Przemienienia, aby tam doznawać obecności Boga, ale nie w obłoku, lecz w małej Hostii, w Najświętszym Sakramencie, w Jego słowie ujętym w Piśmie Świętym. Ważne w tym wszystkim jest to, abyśmy umiłowali prawdę ponad siebie i umieli rozpoznawać znaki czasu, abyśmy nie byli jak faryzeusze, którzy rozmawiali o Mesjaszu, a nie zauważali znaków potwierdzających Jego przyjście. Pomocne w tym niesamowicie może być milczenie, bo milczeć oznacza oczekiwać na Słowo Boże.

W ostatniej części kwartalnego dnia skupienia, podzieleni na pięć grup, zastanawialiśmy się nad czynnikami, które sprzyjają praktykowaniu ślubu czystości, oraz tymi, które są utrudnieniami. Na podsumowaniu najczęściej jako korzystne zostały wymienione: modlitwa, szczególnie różaniec, stały spowiednik i kierownik duchowy, wspólnota żyjąca razem i posiadanie w niej przyjaciela (przyjaciół), mówienie i dzielenie się doświadczeniem w tej kwestii, asceza, dobre wykorzystanie czasu czy noszenie stroju zakonnego. Natomiast jako czynniki sprzyjające upadkom podawano: brak modlitwy, aktywizm, złe wykorzystanie czasu, brak wspólnoty i/lub napięcia we wspólnocie, traktowaniu tych kwestii jako temat tabu czy demonizowanie tematu.

Kwartalny dzień skupienia zakończyła wspólnie odmówiona Koronka do Bożego Miłosierdzia.

 Leonard Szewczyk SDB

]]> http://losiowka.pl/2012/02/18/wspolnota-w-komunii-z-bogiem-i-wspolbracmi-kwartalny-dzien-skupienia/feed/ 0 http://losiowka.pl/2012/02/18/slowo-na-vii-niedziele-zwykla-rok-b-19-lutego-2012-r/ http://losiowka.pl/2012/02/18/slowo-na-vii-niedziele-zwykla-rok-b-19-lutego-2012-r/#comments Sat, 18 Feb 2012 11:00:15 +0000 art43 http://losiowka.pl/?p=3363 (Iz 43,18-19.21-22.24b-25)
Nie wspominajcie wydarzeń minionych, nie roztrząsajcie w myśli dawnych rzeczy. Oto Ja dokonuję rzeczy nowej: pojawia się właśnie. Czyż jej nie poznajecie? Otworzę też drogę na pustyni, ścieżyny na pustkowiu. Lud ten, który sobie utworzyłem, opowiadać będzie moją chwałę. Lecz ty, Jakubie, nie wzywałeś Mnie, bo się Mną znudziłeś, Izraelu! Raczej Mi przykrość zadałeś twoimi grzechami, występkami twoimi Mnie zamęczasz. Ja, właśnie Ja przekreślam twe przestępstwa i nie wspominam twych grzechów.

(Mk 2,1-12)
Gdy po pewnym czasie Jezus wrócił do Kafarnaum, posłyszeli, że jest w domu. Zebrało się tyle ludzi, że nawet przed drzwiami nie było miejsca, a On głosił im naukę. Wtem przyszli do Niego z paralitykiem, którego niosło czterech. Nie mogąc z powodu tłumu przynieść go do Niego, odkryli dach nad miejscem, gdzie Jezus się znajdował, i przez otwór spuścili łoże, na którym leżał paralityk. Jezus, widząc ich wiarę, rzekł do paralityka: Synu, odpuszczają ci się twoje grzechy. A siedziało tam kilku uczonych w Piśmie, którzy myśleli w sercach swoich: Czemu On tak mówi? On bluźni. Któż może odpuszczać grzechy, prócz jednego Boga? Jezus poznał zaraz w swym duchu, że tak myślą, i rzekł do nich: Czemu nurtują te myśli w waszych sercach? Cóż jest łatwiej: powiedzieć do paralityka: Odpuszczają ci się twoje grzechy, czy też powiedzieć: Wstań, weź swoje łoże i chodź? Otóż, żebyście wiedzieli, iż Syn Człowieczy ma na ziemi władzę odpuszczania grzechów – rzekł do paralityka: Mówię ci: Wstań, weź swoje łoże i idź do domu! On wstał, wziął zaraz swoje łoże i wyszedł na oczach wszystkich. Zdumieli się wszyscy i wielbili Boga mówiąc: Jeszcze nigdy nie widzieliśmy czegoś podobnego.

„Lecz ty, Jakubie, nie wzywałeś Mnie, bo się Mną znudziłeś, Izraelu!” (Iz 43, 22)

1. Nudny film zanudził widzów, a nudna książka uśpiła czytelnika. Nuda w podróży uśpiła kierowcę. Jak jednak odczytać skargę Boga skierowaną ustami proroka Izajasza: „znudziłeś się Mną, Izraelu”? Jak musi boleć serce Boga, że musi wypowiedzieć zarzut nudy? Jak można znudzić się Bogiem?

2. „Znudziłem się Tobą!” Po wielu latach małżeństwa taki powód pada jako przyczyna sprawy rozwodowej. Oznacza to „już mnie nie bawisz”, „nie mam żadnych powodów by z Tobą żyć”, „nie rozwijam się przy Tobie”? Pozostawiając na boku przypadki spraw rozwodowych z powodu przemocy, alkoholizmu, czy wyraźnych zdrad, za słowami znudzenia kryje się zanik miłości. To nie braki drugiej osoby doprowadzają do rozwodu. Rozwód rodzi się w sercu, które przestaje kochać! Przecież gdy w domu jest zimno nikt za to nie obwinia grzejników –winnym zimna jest piec i osoba, która dopuściła do wygaśnięcia lub dawno w piecu nie paliła! „Rozwodnik” najczęściej obwinia „drugą stronę” że przestała kochać, a nie szuka winy w sobie; w tym że już od jakiegoś czasu serce jego stało się zimne jak piec! Nuda to kamuflaż braku miłości!

3. „Znudziłeś się Mną i przestałeś Mnie wzywać!” Zarzut Boga do Jego ludu odsłania nie tyle wadę Boga, że jest nudny, ile zimne serce ludu. Znudziliście się Bogiem, bo przestaliście Go kochać całym sercem, całym umysłem, całą duszą, ze wszystkich swych sił. Spotykani przeze mnie ludzie na kolędzie usprawiedliwiają swą nieobecność w kościele „nudą Mszy” lub „nudnym kazaniem”. Kochani! Nie znudziliście się Bogiem, ale wyziębiły się wasze serca! Przestaliście Go wzywać, przestaliście się modlić, przestaliście Go szukać w Słowie i spowiedzi, bo dawno do serca nie podkładaliście ognia miłości. Żaru miłości Bożej z I komunii świętej, bierzmowania, żaru z małżeńskiego kobierca czy żaru święceń kapłańskich nie da się podtrzymać bez dokładania, bez wysiłku, bez zaangażowania. Do pieca w moim rodzinnym domu potrzebne jest drewno i węgiel. Jedno i drugie trzeba kupić, znieść do piwnicy; drwa trzeba odpowiednio porąbać. Za ciepłymi grzejnikami kryją się koszty finansowe i wysiłek pracy. Ani Moja Mama, ani Mój Brat nie łudzą się, że w piecu „samo się zapali!”

4. Jesteśmy na progu Wielkiego Postu. 22 lutego rozpoczniemy go Środą Popielcową. Jak znam życie nie jednemu z nas zaszepce w sercu pokusa „nie idę na Drogę Krzyżową, bo nudna”, „Gorzkie Żale są nudne”, „Rekolekcjonista będzie przynudzał”. Nie dajmy się zwieść tej pokusie! W Wielkim Poście rozpalmy w sercach miłość do Boga i człowieka! Może dzięki temu w niejednym domu zrobi się cieplej i zostanie uratowana – przed rozwodem – niejedna rodzina?

Ks. Paweł Barylak SDB

APEL SERCA: „BĄDŹCIE WSPANIAŁOMYŚLNI!”

Rok po śmierci ks. Marka pragnę wam przybliżyć list niezapomnianego Przełożonego Generalnego ks. Egidio Viganò, napisany po tragicznej śmierci jednego z naszych misjonarzy w Angoli – ks. Marco Aurelio Fonseca (pochodził z Kostaryki, miał 41 lat, zginął 4 stycznia 1991 r. w Calulo, Angola):

Luanda, 16 sierpnia 1991r.:

Drodzy inspektorzy, dyrektorzy i współbracia z Regionu Atlantyku Ameryki Łacińskiej!

Przesyłam Wam braterskie pozdrowienie i podziękowania z Angoli, gdzie dzielę z naszymi braćmi misjonarzami radości i smutki, nadzieje i problemy tego doświadczonego i gościnnego narodu. Zniszczenia wojny są nie do oszacowania, a ogromna ilość dzieci i młodzieży pragnie podjąć naukę czy pracę. Uprowadzenie jakiś czas temu naszego misjonarza, ks. Uría, oraz tragiczna śmierć niezapomnianego ks. Marco Aurelio Fonseca, złączyły ściśle powołanie salezjańskie z losami ludności angolskiej, szczególnie najbiedniejszej. Kilka miesięcy temu pojawiły się perspektywy pokoju. Dlatego musimy pilnie, bez tracenia czasu, zaangażować się na polu edukacji, która jest podstawą naszego salezjańskiego powołania.

Dziś, 16 sierpnia, obchodzimy tu w Luandzie rocznicę urodzin Księdza Bosko, wspominając jego misyjne serce, które w całym Zgromadzeniu zaszczepiło cechę szczególnej hojności i powszechności. Dlatego w tym dniu, ze stolicy Angoli, w imię naszego Ojca i Założyciela, proszę każdą inspektorię Regionu, żeby wysłała – na przestrzeni roku 1991-1992 – przynajmniej jednego misjonarza (jestem przekonany, że spośród tych, którzy sami chętnie się zgłoszą), aby umocnić i jeszcze bardziej uwidocznić charyzmat Ks. Bosko w Angoli. Już wcześniej udowodniliście swoją hojność, bądźcie więc hojni i dzisiaj. Pan obficie Wam to wynagrodzi. Jeśli do tej hojności dołączycie braterską solidarność materialną, dzieląc się mimo własnego ubóstwa tym, co macie, będziecie jeszcze bardziej naśladowcami Ks. Bosko, pełnego zatroskania, poświęcenia i miłości wobec pierwszych wypraw misyjnych na ziemie Ameryki tego Regionu. Proszę naszego dobrego Ojca, Ks. Bosko, żeby prawdziwie dotknął serca każdej wspólnoty inspektorialnej. Niech Maryja Wspomożycielka otacza Was swoją opieką i wyprasza liczne i dobre powołania w każdej inspektorii Regionu.

Z miłością i nadzieją,

ks. Egidio Viganò SDB

Przełożony Generalny

W ciągu 1991 roku przyjechało do Angoli ponad 10 misjonarzy z Ameryki, aby zająć miejsce ks. Marco Aurelio. Jednym z nich był młody asystent z Argentyny, obecnie radca generalny na Afrykę, ks. Guillermo Basañes.

Teraz, w 2012 roku, kieruję apel do salezjanów wszystkich czterech inspektorii w Polsce – ofiarujcie proszę, każda inspektoria przynajmniej jednego współbrata na misje, w miejsce ks. Marka Rybińskiego Kieruję apel do młodych w Polsce, którzy znają Ks. Bosko, aby ofiarowali jeden rok swego życia na rzecz międzynarodowego wolontariatu misyjnego, dla posługi w najbardziej ubogich miejscach świata.

Proszę Boga, aby życie polskiego misjonarza – ks. Marka Rybińskiego, ofiarowane Bogu aż do ostatniego tchnienia, wzbudzało wielką wspaniałomyślność misyjną także w przyszłości.

Ks. Václav Klement SDB

Radca generalny ds. Misji

ZAPRASZAMY na Mszę św. w I. rocznicę śmierci ks. Marka Rybińskiego SDB, na zakończenie żałoby po zamordowanym misjonarzu

18 lutego 2012 (sobota), godz. 12.00

Kaplica Salezjańskiego Ośrodka Misyjnego,

Warszawa, ul. Korowodu 20

Jak buduje się w Afryce i co jest najważniejsze podczas misji?

za: http://swm.pl/8387.co-pozostawie-w-sercach-ludzi

Film można także zobaczyć tutaj:

3 lutego 2012 roku w studiu Telewizji Polskiej w Lublinie odbyło się nagranie teledysku do piosenki pt. „Ryba – My tacy nie jesteśmy!” mówiącej o polskim misjonarzu ks. Marku Rybińskim SDB zamordowanym 18 lutego 2011 roku w Tunezji.

Nie, my tacy nie jesteśmy! – tak brzmi refren piosenki opowiadającej o dramatycznej i męczeńskiej śmierci młodego salezjanina – ks. Marka Rybińskiego. Słowa tekstu zostały zaczerpnięte z transparentów i okrzyków Tunezyjczyków, którzy po śmierci ks. Marka wyszli na ulice miasta w którym pracował. 18 tysięcy muzułmanów skandowało „My tacy nie jesteśmy!”, pokazując światu, że nie chcą mieć nic wspólnego z fundamentalizmem islamskim.

Piosenkę skomponował rockowy zespół Porozumienie, który do współpracy zaprosił raperów z formacji FPS – Full Power Spirit. Nagrania teledysku trwały ponad 10 godzin. Oprócz zespołów w zdjęciach wzięło udział 40 statystów z różnych lubelskich środowisk. Za kamerami stanęli operatorzy: Maciej Kazimierski i Krzysztof Hołubowicz, a montażem i opieką reżyserską zajęli się Tadeusz i Joanna Sosnowscy z TVP Lublin.

Zapraszamy do obejrzenia relacji video z planu zdjęciowego:

za: http://www.bosko.pl/muzyka/Teledysk-o-ks-Marku-%E2%80%9ERybie%E2%80%9D-Rybinskim-SDB.html

zdjęcie za:http://sdb.org.pl/2012/02/teledysk-o-ks-marku-%E2%80%9Erybie%E2%80%9D-rybinskim-sdb/

Zapraszamy również do obejrzenia 34. odcinka programu „Pytając o Boga” w całości poświęconego pamięci ks. Marka „Ryby” Rybińskiego:

A to teledysk:

8 lutego był ostatnim dniem tegorocznej sesji zimowej. Po zakończonych egzaminach zaczęły się przygotowania do krótkiej przerwy, aby można było nabrać sił przed kolejnym semestrem. Jeszcze tego samego dnia miały miejsce ostatnie mierzenia nart, przymierzanie butów, po czym spotkaliśmy się z ks. dyrektorem Wojciechem Krawczykiem, aby dowiedzieć się o nowych przepisach dotyczących narciarstwa, a także jeszcze raz przypomnieć sobie tzw. „Dekalog Narciarski”. Czwartek był dniem wyjazdu. Razem z ks. Dyrektorem oraz ks. Rafałem Burnickim udaliśmy się do domu zakonnego salezjanów w Wiśle.

Po szybkim rozlokowaniu przyszedł czas na „białe szaleństwo”. To znaczy ci, którzy potrafili jeździć na nartach, mogli udać się na trasy zjazdowe. Dla dwóch współbraci z naszej grupy wyjazd ten był okazją do nauki jazdy na nartach. Kurs prowadził jedyny instruktor w naszej grupie, czyli ks. dyrektor. I tak, po pierwszym dniu na takim przyspieszonym kursie można opanować utrzymanie się na nartach, obrót w miejscu, chodzenie „jodełką”, jazdę i hamowanie pługiem, skręcanie pługiem, a nawet poprawne upadanie, w razie konieczności oczywiście.  Każdy kolejny dzień dostarczał nowych wrażeń na stokach, współbracia uczący się szkolili swoje umiejętności, a ci potrafiący jeździć niejednokrotnie korzystali z cennych uwag ks. dyrektora dotyczących udoskonalania tej czynności.

Współbracia, którzy nie jeździli, mogli korzystać z uroków Wisły. Był czas na basen, lub jeśli ktoś miał ochotę, mógł wybrać się na piesze wędrówki połączone ze zwiedzaniem. Nie zabrakło oczywiście czasu spędzonego razem z całą wspólnotą. Codzienna Eucharystia i modlitwy, a także spotkania braterskie były momentami jednoczącymi i budującymi każdego z nas. Po niedzielnym obiedzie wróciliśmy do seminarium. Ubogaceni tym czasem rozpoczynamy kolejny semestr wytężonej pracy naukowej.

 Piotr Pączkowski sdb

(Mk 1,40-45)
Pewnego dnia przyszedł do Jezusa trędowaty i upadając na kolana, prosił Go: Jeśli chcesz, możesz mnie oczyścić. Zdjęty litością, wyciągnął rękę, dotknął go i rzekł do niego: Chcę, bądź oczyszczony! Natychmiast trąd go opuścił i został oczyszczony. Jezus surowo mu przykazał i zaraz go odprawił, mówiąc mu: Uważaj, nikomu nic nie mów, ale idź pokaż się kapłanowi i złóż za swe oczyszczenie ofiarę, którą przepisał Mojżesz, na świadectwo dla nich. Lecz on po wyjściu zaczął wiele opowiadać i rozgłaszać to, co zaszło, tak że Jezus nie mógł już jawnie wejść do miasta, lecz przebywał w miejscach pustynnych. A ludzie zewsząd schodzili się do Niego.

„Bądźcie naśladowcami moimi, tak jak ja jestem naśladowcą Chrystusa” (1 Kor 11,1)

1. Nie miałbym odwagi napisać do przyjaciela, żeby mnie naśladował. Z moich wad i grzechów nader mocno zdaje sobie sprawę, szczególnie w dniu, w którym byłem wyznać je w sakramencie pokuty i pojednania. Chyba, że mógłbym napisać „naśladuj mnie w systematyczności spowiedzi” lub „naśladuj mnie w cierpliwości”. Żeby napisać przyjacielowi „naśladuj mnie” trzeba mieć wiele pokory. Św. Paweł jest pokorny i odważny!
2. Co ponadto pozwala św. Pawłowi napisać „naśladujcie mnie”? Paweł wzoruje się na Jezusie. Jezus jest dla Pawła jak ojciec. Paweł, jak dziecko, wpatruje się w Jezusa, nosi jego ideał w sobie, rozważa Jego Słowo, słucha innych Apostołów jak opowiadają o Jezusie; sam bowiem nigdy nie miał tego szczęścia widzieć jak Jezus uzdrawia, przebacza grzechy, wypędza złe duchy czy oczyszcza z trądu jak słyszymy we fragmencie Ewangelii zbliżającej się niedzieli (Mk 1, 40-45). Nie wstydzi się Paweł mieć Jezusa jako wzór! Jego cnotliwość nie opiera się na nim samym. Siłę do miłowania siebie, mimo własnych wad i grzechów, mimo burzliwej przeszłości, zanim się nawrócił, Paweł czerpie od Jezusa. „Bądźcie naśladowcami moimi, tak jak ja jestem naśladowcą Chrystusa” może napisać człowiek, który na 100 procent wie, że stara się Chrystusa naśladować. Nie wychodzi mu zawsze, jeszcze wiele razy się zdenerwuje, jeszcze wiele razy będzie napuszony pychą jak paw i brzmiał jak cymbał, jeszcze wiele razy będzie kłócił się z Bogiem o jego plany, jeszcze wiele razy miłość, którą tak pięknie opisał (Hymn o miłości, 1 Kor 13) w jego osobie nie będzie na 100 procent cierpliwa, ani łaskawa, jeszcze wiele razy będzie pamiętał zło. A mimo to, mimo zwycięstw w nim zła nad dobrem, odważnie siebie proponuje jako wzór. Nie masz innego ideału, Pawle, niż Chrystusa!
3. Kiedy pracujesz w biurze, w szkole, w gabinecie, w szpitalu; gdy jedziesz autobusem i tramwajem; gdy spożywasz posiłek i bawisz się w dyskotece; gdy modlisz się i jesteś przy ołtarzu (ksiądz, kleryk, ministrant), gdy modlisz się będąc na mszy; gdy odbierasz telefon; gdy sprzątasz i gotujesz obiad, CO w Tobie jest takiego, żebyś mógł powiedzieć innym „naśladujcie mnie”? „Czy jecie, czy pijecie, czy cokolwiek innego czynicie, wszystko na chwałę Bożą czyńcie” pisze św. Paweł w rozważanym przez nas fragmencie. Czy COŚ w Twoim zachowaniu zachwyca i pociąga serce bliźnich, by mogli powiedzieć „podobnie zachowywałby się Jezus” dlatego „chcę żyć tak jak On” lub „chcę żyć tak jak Ona”? Jezusa przypominają nie tylko Ewangelie. Jezusa przypomina także nasze zachowanie!

 Ks. Paweł Barylak SDB

(Mk 1,29-39)
Jezus po wyjściu z synagogi przyszedł z Jakubem i Janem do domu Szymona i Andrzeja. Teściowa zaś Szymona leżała w gorączce. Zaraz powiedzieli Mu o niej. On podszedł do niej i podniósł ją ująwszy za rękę, tak iż gorączka ją opuściła. A ona im usługiwała. Z nastaniem wieczora, gdy słońce zaszło, przynosili do Niego wszystkich chorych i opętanych; i całe miasto było zebrane u drzwi. Uzdrowił wielu dotkniętych rozmaitymi chorobami i wiele złych duchów wyrzucił, lecz nie pozwalał złym duchom mówić, ponieważ wiedziały, kim On jest. Nad ranem, gdy jeszcze było ciemno, wstał, wyszedł i udał się na miejsce pustynne, i tam się modlił. Pośpieszył za Nim Szymon z towarzyszami, a gdy Go znaleźli, powiedzieli Mu: Wszyscy Cię szukają. Lecz On rzekł do nich: Pójdźmy gdzie indziej, do sąsiednich miejscowości, abym i tam mógł nauczać, bo na to wyszedłem. I chodził po całej Galilei, nauczając w ich synagogach i wyrzucając złe duchy.

„Czyż nie do bojowania podobny byt człowieka?” (Hi 7, 1)

1. Podczas rozgrywanych w Serbii mistrzostwach Europy  w piłce ręcznej wielu z nas obserwowało zażartą walkę zawodników o miejsce na parkiecie czy o wypracowanie pozycji strzeleckiej. Często widzimy rozerwane koszulki zawodników oraz konieczne interwencje lekarzy. Walka, walka, jeszcze raz walka. Nie wszyscy z tej walki wychodzą zwycięsko.
2. Życie podobne jest do takiej walki na parkiecie. Zdarza się, że w tej walce gra idzie o miejsce w pracy, o podniesienie pensji, o nagrodę, o urlop, o poszanowanie podstawowych praw. Bywa, że ludzie rzucają się na siebie, podobni właśnie do wojujących o medal. Na boisku i parkiecie mówi się o grze fair play, czyli uczciwej, w której cel (zwycięstwo) nie uświęca środków (metody walki z drużyną przeciwników). Czy w walce o „swoje” jesteś uczciwy? Czy nosisz w sobie granice taktu, których nie chcesz nigdy przekraczać, bo skutkiem ich przekroczenia byłby ból i płacz twego bliźniego?
3. W Ewangelii tej niedzieli Jezus „walczy” o czas na spotkanie ze swoim Ojcem. „Nad ranem, gdy jeszcze było ciemno, wstał, wyszedł i udał się na miejsce pustynne, i tam się modlił”(Mk 1, 35). Dzieje się tak, ponieważ zarówno w pełni dnia, jak i po zachodzie słońca, przed drzwiami domu w którym przebywał, gromadziły się tłumy chorych i opętanych złym duchem. Jezus miał dla nich czas, litował się nad nimi, uzdrawiał, rozmawiał. Nie zmieniło to jednak Jego miłości do Ojca. Chcąc z Nim rozmawiać i Go słuchać musiał wyrywać się z tego tłumu pod osłoną nocy. Potrzeba spotkania miłości Syna do Ojca była większa, niż konieczność niesienia pomocy potrzebującym. Jezus nabierał siły do pracy na modlitwie, często zarywając noce. Zawstydza nas to, gdyż sami nie jesteśmy w stanie wywalczyć kilku minut na modlitwę w ciągu całego dnia. Być może nie walczymy o czas na modlitwę, gdyż za mało miłujemy Ojca lub nie traktujemy modlitwy jako uprzywilejowanego czasu miłości nas, dzieci Bożych, z Ojcem który nas kocha.
4. Święty Jan Bosko, wspominany w Kościele w dniu 31 stycznia, miał zwyczaj zaraz po obiedzie i grach sportowych z wychowankami „uciekać” od nich. Nagle „znikał”. Zaszywał się bowiem na godzinę, między 14 a 15, w kaplicy, by modlić się. Wszyscy o tym wiedzieli. Nikomu nie przyszło do głowy wyśmiewać się z kapłana, że aż tyle czasu spędza na modlitwie. Kochał Ojca niebieskiego, dzięki temu sam stawał się ojcem i nauczycielem dla biednych i sierot Turynu. Dlatego, że się modlił, miał siły i mądre słowo na ustach. Naśladując Jezusa nie uległ złudzeniu, że potrzebujących jest tak wielu, że nie da rady wywalczyć czasu na modlitwę. Może nam brakuje na co dzień cierpliwości, taktu w pracy, spokoju w kierowaniu samochodem, łagodności w słowach, gdyż nie mamy łaski Bożej? Najpierw zawalczmy o czas na spotkanie z Bogiem, a na pewno Bóg zarówno pobłogosławi ten czas, jak i wszystko, co czynimy dla innych. Z łaską Bożą w sercu łatwiej jest szanować drugiego człowieka i jemu służyć.

 Ks. Paweł Barylak SDB

Bezpośrednim przygotowaniem do obchodów uroczystości ku czci naszego Założyciela była nowenna, podczas której każdego dnia współbracia diakoni kierowali do nas słowo. W swoich kazaniach starali się przybliżyć życie i działalność św. Jana Bosko od jego najmłodszych lat aż do śmierci.

Wspólne świętowanie rozpoczęliśmy od Jutrzni w kaplicy seminaryjnej. Wykorzystany formularz Liturgii Godzin o pasterzach przypomniał nam, że my, duchowi synowie Księdza Bosko, mamy posługiwać młodzieży na wzór Jezusa Dobrego Pasterza. Kolejnym wspólnotowym punktem obchodów była poobiednia kawa z ciastem.

Uwieńczeniem naszego święta była Msza o godz. 18 w kościele Matki Bożej Wspomożycielki Wiernych. W Eucharystii, poza wspólnotą seminaryjną, uczestniczyli przedstawiciele salezjanów współpracowników, studentów ze wspólnoty akademickiej „Ziemia Boga” i parafian. Mszy przewodniczył i homilię wygłosił ks. Stanisław Oskwarek, prorektor ds. studiów w WSDTS. W swoim słowie kaznodzieja przybliżył nam ojcostwo księdza Bosko. W sposób syntetyczny i prosty przedstawił jego niezwykłe człowieczeństwo, pełne talentów i zdolne do rzeczy wielkich w świecie świeckim. W podziękowaniu Bogu za osobę Księdza Bosko na koniec Mszy św. zostało odśpiewane uroczyste „Te Deum”, po czym miało miejsce uroczyste błogosławieństwo za przyczyną Wspomożycielki Wiernych i ucałowanie relikwii Świętego.

Gdy ksiądz Oskwarek głosił kazanie, zwrócił uwagę, że ojcostwo Księdza Bosko miało bardzo szeroki wymiar. Ksiądz Bosko był tym, który kochał jako pierwszy i to każdego bez wyjątku. To On budował rodzinne i przyjacielskie relacje z młodymi ludźmi. To za Jego sprawą młodzi ludzie jeszcze bardziej kochali Boga i odkrywali Boże synostwo.

Ostatnimi punktami obchodów Uroczystości ku czci św. Jana Bosko była wspólna kolacja, w której wzięli udział przedstawiciele pracowników naszej biblioteki, oraz uroczyste Nieszpory w kaplicy seminaryjnej.

Leonard Szewczyk SDB / Bartłomiej Janke SDB

Już od wczesnych godzinnych rannych mury domu formacyjnego zapełniły się młodzieżą przybyłą z Oświęcimia, Krakowa–Nowej Huty, Krakowa-Dębnik, Pychowic, Saltromu, a także chłopakami z inspektorii wrocławskiej, uczestniczącymi w jubileuszowym 50. Formacyjnym Spotkaniu Młodych.

Wspólne Świętowanie rozpoczęło się od prezentacji każdej z przybyłych grup. Młodzież w swoich pomysłach była jak zawsze pozytywnie  zaskakująca. Zaserwowali publiczności prezentacje ciekawych filmików, pokaz tańca towarzyskiego oraz break dance, a także scenki teatralne czy śpiew piosenek.

W centralnym punkcie dnia, czyli w samo południe, wszyscy uczestnicy spotkania wzięli udział w Eucharystii, spotkaniu z żywym CHRYSTUSEM. Celebracji przewodniczył ks. Dariusz Bartocha SDB – Inspektor, który także skierował do wszystkich słowa kazania.

Po Mszy świętej została wręczona nagroda inspektorii krakowskiej salezjanów, tzw. „MIR”. Otrzymali ją ks. Henryk Badura -  wieloletni spowiednik w domu formacyjnym na „Łosiówce”, a także o. prof. dr hab. Tadeusz Dionizy Łukaszuk – paulin, emerytowany profesor dogmatyki seminarium salezjańskiego.

Kolejnym, również bardzo ważnym punktem  wspólnego świętowania był obiad – tradycyjny salezjański bigos. Po obiedzie uczestnicy Święta Księdza Bosko udali się do sali teatralnej, aby wysłuchać wielu wspaniałych koncertów i przedstawień, m. in. zaprezentował się zespół „Cantito” , w którym śpiewają niedowidzący i niewidzący studenci, seminaryjny zespół „Łoś-band” i wiele innych.

Ostatnim momentem uczczenia Ojca i Nauczyciela młodzieży była wspólna modlitwa i słówko Ks. Wojciecha Krawczyka – rektora WSDTS.

Podczas aktywacji wehikułu czasu wystąpił małe trudności. Maszyna cofnęła się w zbyt odległe czasu, dlatego zamiast Księdza Bosko, z wehikułu wyszedł German i Rzymianin,  którzy przez cały dzień staczali ze sobą walkę o … bilet na uroczystość Księdza Bosko.

Czy przybędą także za rok ?

Dawid Waliczek SDB

Jak czytamy w regulaminie: MIR inspektorii krakowskiej jest przyznawany osobom szczególnie zasłużonym dla działalności wychowawczej, edukacyjnej, ewangelizacyjnej i naukowej w inspektorii krakowskiej lub osobom otaczającym wielką troską o bazę materialna służącą wyżej wymienionej działalności. Kandydat powinien odznaczać się nieposzlakowaną opinią o swoim postępowaniu zgodnym z wartościami chrześcijańskimi.
Że dokonany wybór przez Kapitułę pod przewodnictwem ks. inspektora Dariusza Bartochy okazał się jak najbardziej słuszny ukazały zebranym wygłoszone laudacje.

Ksiądz Wojciech Życiński przedstawił sylwetkę o. Profesora w jego powołaniu jako znakomitego teologa. To zadanie naukowe realizuje od roku 1972 jako wykładowca teologii dogmatycznej WSD Tow. Salezjańskiego w Krakowie i w WSD Paulinów . Od połowy lat siedemdziesiątych jest wykładowcą na Wydz. Teologicznym, a następnie WT PAT i w sekcji Eklezjologiczno-Mariologicznej tegoż wydziału w Częstochowie. Do roku 2004 wypromował 46 magistrów, 12 licencjatów, 5 doktorów. Uczestniczył w trzech Międzynarodowych Kongresach Mariologiczno-Maryjnych i na wielu sesjach tematycznych w Polsce, często z autorskim referatem. Jego publikace obejmują: 5 książek, 64 artykuły, 17 recenzji. Jako teolog potrafi przekazywać znane i stare prawdy językiem zrozumiałym dla współczesnych wierzących a równocześnie nie boi się podejmować nowych wyzwań i problemów trudnych, ale służących dobru Kościoła. Ksiądz Życiński oprócz dokonań Laureata bardzo barwnie ukazał i te wydarzenia, które pokazały, że jest o. Dionizy (imię zakonne) Mędrcem w uprawianiu teologii.

Dokonania kolejnego Laureata, ks. Henryka-salezjanina ukazał zebranym ks. Jan Dubas. W laudacji zaprezentował jego bogatą w różne zadania drogę życia salezjańskiego. Podkreślając, przy tym, że ksiądz Henryk w swojej codzienności był i jest wierny zasadom życia salezjańskiego w sposób prosty i szlachetny. Po otrzymaniu święceń kapłańskich od roku 1956 pracował jako katecheta w Oświęcimiu, a następnie na Zasolu przez okres 6 miesięcy. Stamtąd powraca do Zakładu będąc znowu katechetą i spowiednikiem sióstr Salezjanek i Serafitek. Od roku 1963 pracuje w nowicjacie w Kopcu jako socjusz, a potem jako mistrz nowicjuszy do roku 1971. W kolejnych latach w Pogrzebieniu jako katecheta, pózniej proboszcz, dyrektor i spowiednik sióstr. W sposób szczególny troszczy się o ministrantów. Od roku 1978 podejmuje pracę w Pychowicach, aby po roku czasu powrócić do Kopca i z powrotem wrócić do Pychowic. Kolejne ważne miejsce i nowe zadanie rozpoczyna w roku 1980 w Staniątkach jako administrator parafii. Szczególną troską otacza młodzież, w tym jak to bywało wcześniej służbę liturgiczną. Jest także spowiednikiem sióstr Benedektynek i Służebniczek Starowiejskich oraz katechizuje. Kolejne miejsce do którego zmierza w 1990 roku to seminarium salezjańskie w Krakowie. Tutaj pełni nadzwyczaj odpowiedzialne zadanie, którym jest troska o życie duchowe alumnów. Jest ich spowiednikiem, a także dla wielu innych Salezjanów. Podczas tych wszystkich lat stara się być blisko drugiego człowieka, a szczególnie, aby być oparciem dla młodego pokolenia. Pokazuje przykładem swojego życia…miłość do tych, dla których poświęcił swoje siły-te słowa zakończyły laudacje ukazując wszystkim osobę kapłana, salezjanina zawsze uśmiechniętego i życzliwego dla wszystkich.

Obu laureatom zostały wręczone statuetki oraz dyplomy przy ogromnym aplauzie zebranych. Na koniec tej uroczystości ze strony nagrodzonych padły słowa podziękowania, tak różne jak każdy z nich inną kroczy drogą swojego powołania. Jednak w tym samym kierunku-dla dobra drugich.

ks. Adam Świta sdb

„Nawet duchom nieczystym rozkazuje i są mu posłuszne” (Mk 1, 27b)

1.    W synagodze w Kafarnaum Jezus nauczał. Temu nauczaniu towarzyszyła Moc Boża. Obecni w synagodze ludzie wyczuwali, że Jezus przemawia z władzą. Przez Jezusa mówiła mądrość Boża. Jednak co innego jest „mówić mądrze” o zdrowiu i władzy Boga nad szatanem, a co innego „przywracać zdrowie” oraz „uwalniać spod władzy złego ducha”. Jezus właśnie to czyni. „Co to jest? Nowa jakaś nauka z mocą?” (Mk 1,27a) Potwierdza swoje nauczanie przywracając zdrowie choremu i uwalniając go spod władzy ducha nieczystego.

2.    Duch nieczysty nie wytrzymał presji obecności Jezusa. Zaczął krzyczeć w opętanym, a potem przez niego. Zwykle jednak nieczystość jest cicha. Nie wrzeszczy przez nią zarażonych. Działa bardziej wewnątrz człowieka: nie objawia się w oczach; nie zmierzy się jej termometrem; nie działa na układ pokarmowy. Nieczystość subtelnie rujnuje duchowy świat człowieka wprowadzając w niego niepokój i nieład. „Subtelność” ducha nieczystego polega na tym, że ukrywa się pod pozorami dobra, bardziej niż inne złe duchy. Duch nieczysty zwabia człowieka ciekawością i przygodą; o ile po trucizną człowiek rozsądny nawet raz nie sięgnie by ją spróbować, to „na próbę” po nieczystość chętnie sięga. Trucizna niesie śmierć, a nieczystość? Dlaczego nieczystości nie odsuwamy na bok, jak trucizny? Gdyby któryś z rodziców odkrył, że w szafce z przyprawami jest słoiczek z trującą substancją, nie zostawiłby go, lecz od razu wyrzucił lub spalił. Pozostawienie słoika w szafce, nawet z podpisaniem go „Uwaga! Trucizna!”, byłoby wielce ryzykowne. Każdy mógłby się pomylić! A czy nie jest podobnie np. z filmem, który zaznaczony w gazecie lub na ekranie ostrzegawczym czerwonym znakiem „tylko dla dorosłych” mimo wszystko przyciąga ciekawością? Czy nie jest tak ze stronami internetowymi, do których wstęp ma się po zadeklarowaniu zgody internauty? Smak przyjemności bierze górę nad rozsądkiem i roztropnością. Duch nieczysty szepce, że „to ludzkie”, „pomocne w  dojrzewaniu”, „niezbędne dla edukacji”, „nieszkodliwe przy jednorazowym użyciu”. On wie, że to na jednym razie się nie skończy. Dlatego tak ważne jest, by z nim nie wchodzić w rozmowę. Dlatego roztropnie jest nie wpuszczać do siebie nieczystości choćby na kilka sekund. Czy rozsądny człowiek weźmie truciznę na język mówiąc sobie „nie będę jej połykał, zaraz ją wypluję”?

3.    Zatrucie jest śmiertelnie niebezpieczne. Dlatego konieczne jest natychmiastowe powierzenie się lekarzowi. Podobnie z nieczystością. Nie wystarczy wmawiać sobie, że „jakoś sobie poradzę” lub „ samo mi przejdzie”. Lepiej powierzyć się Lekarzowi! Jezus ma władzę nad trucizną nieczystości. Duch nieczysty człowieka się nie boi; lęka się zaś Syna Bożego. By jednak Jezus mógł nad nami rozkazać surowo: „Milcz i wyjdź z niego!” konieczne jest uznanie, że nieczystość to trucizna. Problem w tym, że większość współczesnych żyje w nieświadomości i nie widzi w nieczystości działania szatana.

Ks. Paweł Barylak SDB

W wygłoszonej konferencji ks. Rafał zwrócił uwagę, że nakaz, jaki nam zostawił Jezus, sprowadza się właściwie do 4 elementów, do tego, abyśmy poszli, głosili Ewangelię, uzdrawiali chorych i uwalniali zniewolonych. Tymczasem, mimo iż idziemy i głosimy Słowo Boże, nasze głoszenie sprowadza się tylko do mówienia o Ewangelii, a naszemu wyjściu do ludzi często nie towarzyszy uzdrawianie i uwalnianie. A w rzeczywistości potrzeba niewiele. Trzeba, abyśmy dla ludzi „tracili” czas, potrafili ich wysłuchać i służyli im sakramentami i głoszeniem Słowa Bożego. W codziennym życiu kapłańskim nie musimy być charyzmatykami, abyśmy przez naszą zwykłą modlitwą przyprowadzali ludzi do Boga. Nie musimy być egzorcystami, abyśmy pomagali zniewolonym ludziom. Wystarczy z nimi być, za nich i z nimi się modlić, spowiadać ich, nieść im Chrystusa, błogosławić im…, a ich serca na pewno otworzą się na Boga.

 W homilii podczas Mszy świętej ks. Rafał odwołał się do swojego doświadczenia egzorcysty diecezji drohiczyńskiej, kiedy pracował w Szkołach Salezjańskich w Sokołowie Podlaskim. W swoim słowie zwrócił uwagę, że dziś w kościele niewiele mówi się o szatanie, gdy tymczasem roztrząsa o nim świat popkultury. Posługa egzorcyzmowania, jak mówił ks. Rafał, bardzo mocno zmieniła jego kapłaństwo, które jest mocne mocą samego Chrystusa. W tym czasie doświadczał bardzo często pokus zaniechania modlitwy czy nawet odejścia od Boga, ale Bóg ciągle mu powtarzał: „Przecież cię nie zostawię”.

W zakończeniu homilii ks. Rafał wyraził gorące przekonanie, że Pan Bóg chce naszego kapłaństwa, skoro tyle lat formacji seminaryjnej mamy za sobą. Zapewnił nas, że nie mamy czego się lękać, gdyż moc, jaką otrzymamy w momencie święceń, jest o wiele silniejsza niż jakikolwiek demon. Równocześnie zachęcił słowami czytania z komplety: „(…) czuwajcie. (…) Mocni w wierze przeciwstawcie się jemu”, gdyż wiara w Jezusa Chrystusa pokona każdego złego ducha. I najważniejsze, to właśnie Chrystus ma być jedyną motywacją bycia tutaj w seminarium, a w przyszłości jedyną motywacją naszego kapłaństwa.

 Leonard Szewczyk SDB

„[Jezus] Przechodząc obok Jeziora Galilejskiego, ujrzał Szymona i brata Szymonowego, Andrzeja (…). Idąc nieco dalej, ujrzał Jakuba, syna Zebedeusza, i brata jego, Jana (…)” (Mk 1,16.19)

1.    Szymon i Andrzej. Jakub i Jan. Bracia-rybacy pracujący nad Jeziorem Galilejskim. Tych to zauważa wpierw Jezus proponując zostawienie wszystkiego i zaangażowanie się w łowienie ludzi dla królestwa Bożego. Reakcja tych czterech rybaków jest natychmiastowa – zostawiają sieci, ojca, najemników w łodzi. W jednej chwili zmieniają pracę i styl życia. Tak ufają Temu, który ich wzywa, że nie usprawiedliwiają się koniecznością zastanowienia się i skorzystania porady u mądrych znajomych. Ponieważ „czas się wypełnił i bliskie jest królestwo Boże” (Mk 1, 15) czasu na namysł nie ma. Zawstydzacie nas,  prości rybacy, prostotą waszych serc i umysłów. U nas musi być teraz wszystko wyliczone, oszacowane, logicznie przemyślane. Świat nas tak ukształtował i nie stać nas na natychmiastowe nawrócenie, natychmiastowe porzucenie nałogu, natychmiastową decyzję o przypieczętowaniu miłości sakramentem małżeństwa. Wy zaś, Szymonie, Andrzeju, Jakubie i Janie, zostawiliście wszystko NATYCHMIAST (Mk 1, 18). Jezus przechodził blisko Was tego dnia, tej godziny. Czy wróciłby, gdybyście poprosili Go o jeden dzień namysłu albo chociaż o „godzinkę na zakończenie pracy”? W tamtej chwili była łaska. Natychmiast na nią odpowiedzieliście. Daliście się zagarnąć właśnie wtedy przez Miłość Mistrza z Nazaretu.

2.    Bracia-rybacy. Jezus powiedział „Pójdźcie…”. To działo się tak szybko, że może nie zdążyliście wymienić między sobą kilku zdań. Ale w ułamkach sekund spojrzeliście na siebie i zaufaliście. Czy tylko Jezusowi? Nie! Szymon mógł liczyć na Andrzeja, a Jakub na Jana. Jaki to skarb – mieć brata, mieć bratnią duszę, nie zostać samemu z decyzją. Jeden na drugiego mógł liczyć i – prawdopodobnie – brat brata ośmielił. Dzisiejszą Ewangelią Jezus Chrystus zaprasza mnie do modlitwy zachwytu : „rodzeństwo jest skarbem.”Jeśli brat twój lub twoja siostra jest Ci wsparciem – w wierze, w powołaniu, w modlitwie – to nie zapomnij Bogu za to i za rodzeństwo podziękować. A mówiłeś już im kiedyś, że jesteś z nich dumny (dumna)?

Ks. Paweł Barylak SDB

Piątkowy wieczór był iście salezjański: zawiązanie wspólnoty, wspólna modlitwa, śpiew, zajęcia integracyjne, a co najważniejsze uczestnictwo w salezjańskiej konferencji prowadzonej przez księdza inspektora Marka Chmielewskiego SDB. Ksiądz inspektor nakreślił wszystkim uczestnikom istotę mediów w dziele ewangelizacji salezjańskiej, pokazując tym samym postać św. Jan Bosko, czyniącego młodzież swoim apostolstwem, który często sięgał po formę medialną, jaką jest słowo pisane. Owo spotkanie udowodniło wszystkim uczestnikom ważność piśmiennictwa w orędowaniu.

Główny dzień warsztatowy rozpoczął się od wspólnej Eucharystii, które pokrzepiała serca „ młodym, salezjańskim aktywistom medialnym”, podczas której Słowo Boże skierował ks. Przemysław; następnie śniadanie, które niewątpliwie „pokrzepiało wszystkim ciało”. Pani Małgorzata Drab jako pierwsza na warsztatach wprowadziła wszystkich w świat słowa pisanego i mówionego, przedstawiając jednocześnie problemy wynikające w niepoprawnego używania form językowych w środowiskach młodzieży i środowiskach środków społecznego przekazu, po czym pan redaktor Andrzej Piechocki, wykładowca Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, nakreślił różne gatunki dziennikarskie używane w dziennikarstwie prasowym. Wprowadził on również uczestników w tajniki etyki i zasad medialnych: zasadę prawdy, obiektywizmu, oddzielania informacji od komentarza, dobra odbiorcy oraz zasadę wolności i odpowiedzialności.

Z zasadą wolności i odpowiedzialności łączył się kolejny wykład prowadzony przez pana Karola Laskowskiego z warszawskiej kancelarii SALANS, który zaprezentował wszystkim formy prawne związane z prasą i autorstwem. Po tym wykładzie nastąpiła krótka przerwa na posiłek, po czym ks. Jarosław Wąsowicz SDB przeprowadził panel dyskusyjny z zaproszonymi gośćmi: ks. Andrzejem Godyniem – redaktorem naczelnym magazynu „Don Bosco”, panem Łukaszem Kazimierczakiem – redaktorem czasopism „Króluj nam Chryste” i „Przewodnika Katolickiego”, a także charyzmatycznym panem Piotrem Lisiewiczem – redaktorem Gazety Polskiej i niezależna.pl. Motywem przewodnim dyskusji była rola świeckich (także młodzieży) angażujących się na polu medialnym we wspólnocie Kościoła. Każdy uczestnik szukał podczas tego spotkania modelu, profilu katolickiego dziennikarza. Po tak ciężkim dniu, dzięki życzliwości księdza organizatora, cała grupa wspólnie spędziła wieczór, przy suto zastawionym stole.

Ostatni dzień rozpoczął się dziękczynieniem za cały ten czas warsztatów podczas Eucharystii, na której słowo Boże wygłosił diakon z WSDTS. Po wspólnym śniadaniu nastąpiło krótkie spotkanie podsumowujące. Czas warsztatów w Pile należy uznać za niezwykle udany, a co najważniejsze owocny. Niech słowa księdza Bosko będą życzeniem dla wszystkich uczestników salezjańskich warsztatów medialnych w Pile, a także dla wszystkich alumnów z WSDTS: „Pracujcie, ale zawsze z dobrocią św. Franciszka Salezego i cierpliwością Hioba”.

Jarocin SDB

Zapraszamy do odwiedzenia następujących stron:

http://pila.salezjanie.pl/mlodziez/Swieccy-w-mediach–Nowa-Ewangelizacja-czy-spotkanie-z-brakiem-akceptacji_71

http://pila.salezjanie.pl/informacje/fotogalerie/Warsztaty-Medialne–edycja-prasowa_710

]]> http://losiowka.pl/2012/01/16/media-a-sdb-warsztaty-medialne-w-pile/feed/ 0 http://losiowka.pl/2012/01/14/slowo-na-ii-niedziele-zwykla-rok-b-15-stycznia-2012-r/ http://losiowka.pl/2012/01/14/slowo-na-ii-niedziele-zwykla-rok-b-15-stycznia-2012-r/#comments Sat, 14 Jan 2012 08:51:15 +0000 art43 http://losiowka.pl/?p=3226 (1 Kor 6,13c-15a.17-20)
Ciało nie jest dla rozpusty, lecz dla Pana, a Pan dla ciała. Bóg zaś i Pana wskrzesił i nas również swą mocą wskrzesi z martwych. Czyż nie wiecie, że ciała wasze są członkami Chrystusa? Czyż wziąwszy członki Chrystusa będę je czynił członkami nierządnicy? Przenigdy! Ten zaś, kto się łączy z Panem, jest z Nim jednym duchem. Strzeżcie się rozpusty; wszelki grzech popełniony przez człowieka jest na zewnątrz ciała; kto zaś grzeszy rozpustą, przeciwko własnemu ciału grzeszy. Czyż nie wiecie, że ciało wasze jest świątynią Ducha Świętego, który w was jest, a którego macie od Boga, i że już nie należycie do samych siebie? Za /wielką/ bowiem cenę zostaliście nabyci. Chwalcie więc Boga w waszym ciele!

(J 1,35-42)
Jan stał z dwoma swoimi uczniami i gdy zobaczył przechodzącego Jezusa, rzekł: Oto Baranek Boży. Dwaj uczniowie usłyszeli, jak mówił, i poszli za Jezusem. Jezus zaś odwróciwszy się i ujrzawszy, że oni idą za Nim, rzekł do nich: Czego szukacie? Oni powiedzieli do Niego: Rabbi! – to znaczy: Nauczycielu – gdzie mieszkasz? Odpowiedział im: Chodźcie, a zobaczycie. Poszli więc i zobaczyli, gdzie mieszka, i tego dnia pozostali u Niego. Było to około godziny dziesiątej. Jednym z dwóch, którzy to usłyszeli od Jana i poszli za Nim, był Andrzej, brat Szymona Piotra. Ten spotkał najpierw swego brata i rzekł do niego: Znaleźliśmy Mesjasza – to znaczy: Chrystusa. I przyprowadził go do Jezusa. A Jezus wejrzawszy na niego rzekł: Ty jesteś Szymon, syn Jana, ty będziesz nazywał się Kefas – to znaczy: Piotr.

„Ciało nie jest dla rozpusty, ale dla Pana (…). Chwalcie więc Boga w waszym ciele” (1 Kor 6, 13.20)

1.    Fragment z listu św. Pawła wybrany przez Kościół jako II czytanie najbliższej niedzieli pełniej zrozumiemy dzięki zdaniom, których nie usłyszymy w kościele. Apostoł Paweł wprowadza nas w swe przestrogi i rady o świętości ciała dwoma zdaniami: „Wszystko mi wolno, ale nie wszystko przynosi korzyść. Wszystko mi wolno, ale ja niczemu nie oddam się w niewolę” (1 Kor 6,12). Niewolnikiem nikt z nas nie chce być, prawda? Chcemy żyć w wolności dzieci Bożych, prawda? Mimo tak oczywistego stwierdzenia: „nie chcemy być niewolnikami” niepostrzeżenie stajemy się niewolnikami własnego ciała. Jak i kiedy? Gdy palacz „musi” zapalić papierosa lub fajkę, narkoman „musi” coś wziąć, alkoholik coś wypić,  erotoman coś oglądnąć, a narzeczeni „muszą” spróbować seksu, by się przed ślubem „dopasować”. Ten „mus” to prawdziwe kajdany, gorsze niż więzienne kraty! Gdy Duch nie panuje nad ciałem, a my musimy dać ciału „to”, o co woła, wtedy ciało staje się panem naszej wolności. Znaczy więc to tyle, co pozbawiać się wolności. Być w niewoli, to nie mieć swej woli! Oddać ją czemuś lub komuś, kto nie chce naszego zbawienia! Tak się dzieje, gdy człowiekiem rządzi tytoń, narkotyk, alkohol, film lub strona w internecie o nastawieniu nieczystym i pornograficznym, a narzeczonymi „konieczność” skosztowania współżycia, które jest przywilejem tylko małżonków. Św. Paweł zachęca nas, by oddać swą wolę i ciało Bogu! Tylko On mnie zbawia; a papieros, narkotyk, alkohol, seks zbawić mnie nie mogą! „Za wielką cenę zostaliście nabyci” (1 Kor 6, 20). Ceną naszej wolności była śmierć Jezusa na Krzyżu. On umarł po to, abym nie był w niewoli tego wszystkiego, o czym wyżej wspominałem. Kto dziś w moim życiu wygrywa? Chrystus czy „mus” ciała?

2.    Na mojej półce leży książka „Ciało świątynią Bożego piękna”. Trafiam na stronę, na której Autorka, Jo Croissant, mówi o współczesności jako  o czasach pogardy i destrukcji względem ciała. Wymienia przejawy: anoreksja, bulimia, narkomania, aborcja, eutanazja i samobójstwa. Podaje świadectwo Joanny, która przez anoreksję gardziła swym ciałem i kobiecością. Dopiero po latach współpracy z łaską Bożą Joanna uznała anoreksję za chorobę duszy. Dzięki uzdrawiającemu działaniu łaski Bożej stała się szczęśliwą, bo „czuje się kobietą i ubiera się, jak kobieta.” Wybaczcie, jeśli zbyt prostym wnioskiem zakończę dzisiejsze rozważanie: kto dba o łaskę Bożą pięknieje również „na zewnątrz”! Najlepszą dietą i sposobem na piękno Twego ciała może się okazać piękno Twej duszy! Zadbaj o duszę, to i o ciało Bóg pomoże Ci zadbać!

   Ks. Paweł Barylak SDB

Pielgrzymka rozpoczęła się o godzinie 13.00 Mszą Świętą w kaplicy Cudownego Obrazu. Przewodniczył jej ks. Marek Chmielewski – przełożony pilskiej inspektorii salezjanów. Tuż przed Eucharystią słowo powitania do zebranych kibiców skierował przedstawiciel zakonu paulinów.

W homilii ks. Chmielewski mówił m.in. o tym, że od Jezusa, który odważnie wychodził do nie zawsze przychylnych Mu osób, możemy się uczyć postawy otwartości na ludzi o odmiennych poglądach i przekonaniach, choćby kibiców innych klubów. Wspomniał też, że Jasna Góra jest dla Polaków jak Nazaret, w którym Maryja czeka na każdego człowieka jako jego Matka. Na koniec Eucharystii tradycyjnie zostały pobłogosławione klubowe szaliki i transparenty patriotyczne. Zebrani utworzyli szeroki szpaler, przez który ks. Leszek Zioła mógł swobodnie przejść i pokropić wodą święconą kibiców oraz ich klubowe gadżety.

Druga część pielgrzymki miała miejsce w Auli im. o. Kordeckiego, gdzie kibice uczestniczyli w panelu z udziałem redaktora naczelnego Gazety Polskiej, Tomasza Sakiewicza oraz historyka dra hab. Sławomira Cenckiewicza. Podczas przerwy w dyskusji wystąpił bard Paweł Piekarczyk, który wykonał trzy patriotyczne utwory. Ostatnim punktem były prezentacje dokonań stowarzyszeń kibiców: Legii Warszawa, Lechii Gdańsk, Rakowa Częstochowa oraz Śląska Wrocław na polu działalności patriotycznej oraz charytatywnej. Przez cały czas trwania spotkania kibice Legii rozprowadzali szaliki z napisem: „Wilno – Lwów”, a dochód z ich sprzedaży zasili konto niedawno reaktywowanego polskiego klubu Pogoń Lwów.

Pielgrzymka odbyła się po raz czwarty i z pewnością nie ostatni, ponieważ ks. Wąsowicz już zaprosił kibiców do udziału w przyszłorocznym spotkaniu na Jasnej Górze. Wydarzenie to z  roku na rok gromadzi coraz więcej osób. Obecność takich postaci jak: Andrzej Duffek, Ryszard Sadłoń czy Roman Zieliński oraz wielu innych, świadczy o tym, że pielgrzymka zyskała już pozytywną opinię wśród kibiców. Cieszy fakt, że na pielgrzymce obecni byli przedstawiciele tak wielu polskich klubów. Oprócz barw wspomnianej wcześniej czwórki dostrzec można było szaliki i transparenty m.in.: Górnika Zabrze, Lecha Poznań, Pogoni Szczecin, Piasta Gliwice, Ruchu Chorzów, Wisły Kraków oraz wielu innych, nie tylko piłkarskich drużyn.

Czarny SDB

(Mk 1,6b-11)
Jan Chrzciciel tak głosił: Idzie za mną mocniejszy ode mnie, a ja nie jestem godzien, aby się schylić i rozwiązać rzemyk u Jego sandałów. Ja chrzciłem was wodą, On zaś chrzcić was będzie Duchem Świętym. W owym czasie przyszedł Jezus z Nazaretu w Galilei i przyjął od Jana chrzest w Jordanie. W chwili gdy wychodził z wody, ujrzał rozwierające się niebo i Ducha jak gołębicę zstępującego na siebie. A z nieba odezwał się głos: Tyś jest mój Syn umiłowany, w Tobie mam upodobanie.

„Ja, Pan, powołałem Cię słusznie, ustanowiłem Cię światłością dla narodów, abyś otworzył oczy niewidomym” (Iz 42, 6-7)

1. Proroctwo Izajasza czytane w Święto Chrztu Jezusa naturalnie wpisuje się w misję Jezusa. W czasie swej ziemskiej misji Jezus wielu niewidomym otworzył oczy. O niektórych wiemy z Ewangelii. Na –niewidomym od urodzenia (J 9), na  ślepcu Bartymeuszu (Mk 10, 46-52) czy na dwóch niewidomych (Mt 9, 27-31) sprawdza się proroctwo Izajasza: Jezus jest Mesjaszem, światłością narodów; On przywraca wzrok ociemniałym.
2. Kiedyś o mały włos nie straciłem oka! Chwila nieuwagi, a kolec rośliny, blisko której siedziałem, wbiłby się w gałkę oczną! Zupełnie nieświadomy siedziałem o pół kroku od dużego niebezpieczeństwa! Gdy kolec wkłuł się (całe szczęście lekko) w skórę o kilka milimetrów od oka od razu przyszły czarne myśli – jakie byłoby życie bez oka? Jak byłbym sobie bez niego radził? Przez kilka minut „oko” stało się najdroższym skarbem i przedmiotem podziwu. Zacząłem o nim rozmyślać. Codzienne jego posiadanie łudzi, że nie można go nie mieć! A przecież można je stracić w ułamku sekundy! Skarby docenia się, gdy się je straciło lub walczy, by ich nie stracić!
3. Misja Jezusa daleko więcej wykracza poza leczenie zmysłu wzroku. „Żyć w ciemności”, „nie widzieć”, „być ociemniałym” znaczy tyle, co „nie znać Boga” i „żyć w grzechu”. Można mieć sokoli wzrok, a być ślepym! Jezus nie jest tylko uzdrowicielem – Jezus jest światłością prawdziwą, która oświeca każdego człowieka na świat przychodzącego! (J 1, 9). Oświeca sumienie każdego z nas przekonując, że jesteśmy dziećmi Boga. Przekonuje nas światłem swoje łaski, że Jemu zależy na każdym z nas. Jezus „podpowiada”, że człowiek w Bogu może rozpoznać najlepszego wychowawcę. Jeśli Bóg jest dobrym ojcem, nie może dla nas chcieć złych rzeczy! Ponadto Jezus jest światłością, bo chrzci Duchem Świętym (Mk 1,8), czyli przekonuje człowieka o grzechu. Nie pozostawia złudzeń, co jest dobre, a co złe. Izajaszowe proroctwo o Jezusie otwierającym oczy niewidomym wypełnia się w każdym z nas, kiedy przyjmujemy dar wiary. Wierzy zaś ten, kto zna Boga jednocześnie odrzucając życie w grzechu.
4. Rozważane dziś słowa proroka Izajasza pięknie łączą się ze słowami św. Pawła: „modlę się, aby Bóg dał wam światłe oczy serca!” Skarby docenia się, gdy się je straciło. Wiara takim wielkim skarbem jest!  Kto stracił wiarę, stracił wzrok! Strzeżmy oczu i strzeżmy serca – aby żaden kolec nie pozbawił nas wzroku, wiary i miłości w sercu. Kolce bowiem pychy i egoizmu są tak samo niebezpieczne dla serca, jak owa roślina w doniczce dla mojego oka. Wiarę można „zdobyć” w jednym ułamku sekundy, niestety można ją także tak szybko stracić. Ceńmy ją i chrońmy. Przede wszystkim zaś – wzmacniajmy!

 Ks. Paweł Barylak SDB

Skierował on także do nas Słowo Boże. Po Mszy świętej udaliśmy się w dwóch grupach, by poświęcić nasze pokoje, jak również pomieszczenia, w których gromadzimy się jako wspólnota oraz studiujemy. Radosnemu przejściu towarzyszył śpiew kolęd, jak i unoszący się dym kadzideł, który na pewno jeszcze przez jakiś czas będzie dla nas przypomnieniem dnia Chrystusowego Objawienia.

W dzisiejszej homilii ksiądz Wikariusz zwrócił uwagę na to, jak dzisiejsza uroczystość pięknie wpisuje się w cały rok liturgiczny. Zapoczątkowuje ona serię istotnych wydarzeń w ziemskim życiu Jezusa takich jak chrzest czy znak w Kanie Galilejskiej, podczas których objawia się stopniowo i coraz bardziej światu, uczniom i Apostołom. Poza tym ksiądz Adam przypomniał o tym, że koniecznym jest, abyśmy wychodzili wciąż z hałaśliwego Jeruzalem, które zabija proroków, a kierowali swoją uwagę na ciche i spokojne Betlejem i tam kontemplowali w skrytości serca wielkie Boże tajemnice, a przede wszystkim tajemnicę Bożego Wcielenia. Inną istotną rzeczą w tym dniu ma być także nasza pamięć i modlitwa za sprawy misyjne.

Na koniec usłyszeliśmy kilka słów o tym, kim jest mędrzec. Jest to taki człowiek, który odkrywa gwiazdę, która wiedzie do Jezusa, który odkrywa rzeczy dobre, pochyla się nad prawdą, a wręcz upada przed nią na kolana. Istotnym jest pytanie, czy i jak odnajdujemy siebie w postaci mędrca, czy potrafimy tak jak on upaść na kolana w postawie pokory i kontemplacji.

Dawid Błażków SDB